tag:blogger.com,1999:blog-63720848173782497622011-07-31T04:43:41.273+07:00starhttp://www.blogger.com/profile/17451528915920692242noreply@blogger.comBlogger271100tag:blogger.com,1999:blog-6372084817378249762.post-10158373707396918112009-12-07T12:31:00.000+07:002009-12-08T12:32:14.292+07:00ေန႔သစ္<br />Monday, December 07, 2009<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/GgQN6wFNz2E&rel=0&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowScriptAccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/GgQN6wFNz2E&rel=0&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6372084817378249762-1015837370739691811?l=eveningstar2009.blogspot.com' alt='' /></div>starhttp://www.blogger.com/profile/17451528915920692242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6372084817378249762.post-71278122175034019802009-12-07T12:24:00.000+07:002009-12-08T12:28:38.931+07:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/C_QgpLJIKmc&rel=0&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowScriptAccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/C_QgpLJIKmc&rel=0&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/cl__d4GG2B0&rel=0&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowScriptAccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/cl__d4GG2B0&rel=0&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/JJgefhzjRAU&rel=0&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowScriptAccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/JJgefhzjRAU&rel=0&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/6KU-De4jvAU&rel=0&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowScriptAccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/6KU-De4jvAU&rel=0&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/eZF6dwnjLtU&rel=0&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowScriptAccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/eZF6dwnjLtU&rel=0&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="425" height="344"></embed></object><br /><span id="fullpost"><br />rest of your post<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6372084817378249762-7127812217503401980?l=eveningstar2009.blogspot.com' alt='' /></div>starhttp://www.blogger.com/profile/17451528915920692242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6372084817378249762.post-24609120556722135862009-12-04T12:29:00.000+07:002009-12-08T12:30:30.833+07:00Thursday, December 03, 2009<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Nn5wT0rJbM4&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowScriptAccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Nn5wT0rJbM4&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6372084817378249762-2460912055672213586?l=eveningstar2009.blogspot.com' alt='' /></div>starhttp://www.blogger.com/profile/17451528915920692242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6372084817378249762.post-81135847502263943602009-11-17T16:58:00.000+07:002009-11-17T17:07:35.634+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwJ12GOx6YI/AAAAAAAAAEU/cDk_R-MgCB8/s1600/Mobile.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 307px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwJ12GOx6YI/AAAAAAAAAEU/cDk_R-MgCB8/s320/Mobile.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405012075044006274" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">မိုဘိုင္းလ္ဖုန္းမ်ားကို အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ သံုးစြဲျခင္းသည္ ကင္ဆာေရာဂါျဖစ္ႏုိင္ေခ်ကို တိုးပြားလာေစေၾကာင္း ပညာရွင္မ်ားက ေျပာၾကားလိုက္ၾက ၿပီျဖစ္သည္။<br /><br />ဆယ္စုႏွစ္တခုမွ်ၾကာေအာင္ သုေတသန ျပဳလုပ္ခဲ့ၿပီးေနာက္ ကမၻာ့က်န္းမာေရးအဖြဲ႕ (WHO) က မိုဘိုင္းလ္ ဖုန္းေၾကာင့္ ဦးေႏွာက္အတြင္း အႀကိတ္မ်ား ျဖစ္ေပၚႏိုင္ေခ် ျမင့္မားလာေၾကာင္း တရားဝင္ ေၾကညာခဲ့သည္။<br /><br /><span id="fullpost">(WHO) သည္ ယခုစစ္တမ္းအတြက္ ႏိုင္ငံေပါင္း (၁၃) ခုမွ လူေပါင္း (၁၂၈ဝဝ) ၏ မိုဘိုင္းလ္ဖုန္း သံုးစြဲမႈႏွင့္ က်န္းမာေရး ဆက္စပ္ပံုကို စနစ္တက် ေလ့လာခဲ့ၾကသည္။ WHO ၏ေတြ႕ရွိမႈက မိုဘိုင္းလ္ဖုန္း အသံုးျပဳသူမ်ား သည္ Glioma ေခၚ ဦးေႏွာက္ကင္ဆာကိုျဖစ္ေပၚေစသည့္ အႀကိတ္တမ်ဳိးျဖစ္ပြားရန္ သာမန္လူမ်ားထက္ ပိုမိုနီး စပ္ေၾကာင္း ညႊန္ျပေနသည္။<br /><br />WHO ၏ေတြ႔ရွိမႈကို အေျခခံကာ Daily Telegraph သတင္းစာက မိုဘိုင္းလ္ဖုန္းႏွင့္ ကင္ဆာေရာဂါ ဆက္စပ္ ေနေၾကာင္းကို ေဖာ္ျပခဲ့ သည္။ WHO ၏ သုေတသနဌာနအႀကီးအကဲ ေဒါက္တာ အဲလ္စဘက္ကာဒစ္က လည္း ထိုသတင္းကို ေထာက္ခံခ်က္ေပးၿပီး ကေလးငယ္မ်ားကို မိုဘိုင္းလ္ဖုန္း သံုးစြဲျခင္းမွ မိဘမ်ားအေနႏွင့္ တားျမစ္သင့္သည္ဟု အၾကံျပဳခဲ့သည္။<br /><br />ျပည္သူမ်ားအေနႏွင့္ ယခုကိစၥကို က်န္းမာေရးဗဟုသုတအျဖစ္ သိထားသင့္ေၾကာင္းလည္း ေဒါက္တာ အဲလ္စ ဘက္ကဆိုသည္။ မိုဘိုင္းလ္ဖုန္းသံုးစြဲ ျခင္းေၾကာင့္ က်န္းမာေရးအတြက္ ထိခိုက္မႈ ရွိ၊ မရွိသည္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အျငင္းပြားေနရသည့္ ျပႆနာတခုျဖစ္ေသာ္လည္း ယခုအခါ WHO ကဲ့သို႔ ႏိုင္ငံတကာ က်န္းမာေရး အဖြဲ႕ အစည္းႀကီး ကိုယ္တုိင္က ဦးေႏွာက္ကင္ဆာျဖစ္ေစႏုိင္ေၾကာင္း တရားဝင္သတိေပးလာရ ျခင္းျဖစ္သည္။<br />+ + +</span><br /><br /><br />REF: www.peoplemediavoice.com</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6372084817378249762-8113584750226394360?l=eveningstar2009.blogspot.com' alt='' /></div>starhttp://www.blogger.com/profile/17451528915920692242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6372084817378249762.post-9545823518714066642009-11-17T15:45:00.000+07:002009-11-17T17:10:21.343+07:00<div style="text-align: justify;">(က)<br />က်ေနာ္ သူႏွင့္ လူခ်င္းမေတြ႔ျဖစ္ၾကသည္မွာ…. ဆယ္ႏွစ္ခန္႔ပင္ရွိၿပီ။ သူက … မြန္ျပည္နယ္ က်ဳိက္ေကာ္ သိမ္ ဆိပ္ဘက္ကျဖစ္သည္။ သူ႔အသားအရည္က ျဖဴျဖဴ…. အလံုးအထည္က ေသးေသးညႇပ္ညႇပ္ပင္…။ ပအုိ႔၊ ျမန္မာ ကျပားဟု ထင္ရသည္။ ဆံပင္အား တုိတုိညႇပ္ထားသျဖင့္ သူ၏ ေလးေထာင့္က်က် မ်က္ႏွာက ပို၍ေပၚေနသည္။ ထုိင္းလယ္သမားအက်ႌ ညိဳညိဳျပာျပာ အေရာင္အဆင္းအား အၿမဲလိုလို ၀တ္ဆင္ထားတတ္သည့္ သူ႔အား က်ေနာ္က ‘အာဋာ၀ကခ်န္မေလာင္း’ ဟူ၍ ထုိင္းလူထုေခါင္းေဆာင္ ခ်န္မေလာင္းႏွင့္ ေရနံေျမမွ အာဋာ၀က သခင္ဖုိးလွႀကီးအမည္ႏွစ္ခုအား တြဲ၍ေခၚ၏။ သူကမူ ေက်နပ္ႏွစ္သက္စြာႏွင့္ ၿပံဳး၍သာေနသည္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwJ2PMBuimI/AAAAAAAAAEc/r1LKT_gM4Zs/s1600/Mae+Sod.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 290px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwJ2PMBuimI/AAAAAAAAAEc/r1LKT_gM4Zs/s320/Mae+Sod.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405012506096601698" border="0" /></a><br /><span id="fullpost">သူက... ထုိင္းသို႔ ၁၉၉၃-၉၄ ခုႏွစ္၀န္းက်င္ကတည္းကေရာက္ခဲ့ၿပီး မဲေဆာက္၊ သာေဆာင္ရန္း၊ ဖုတ္ဖ၊ မဲဟန္ ေဆာင္၊ အတာ စသည့္ ထိုင္းၿမိဳ႕မ်ား၌ အလုပ္စံု လုပ္ခဲ့ဖူးသည့္အတြက္ ထိုင္းဘာသာစကားအား ထုိင္း တစ္ ေယာက္ကဲ့သို႔ပင္ ေျပာႏုိင္၏။ ျမန္မာျပည္၌ အတန္းပညာ ဆယ္တန္းေအာင္ျမင္သည့္အထိ သင္ၾကားခဲ့ၿပီး…. အေ၀းသင္ပညာအား ဆက္၍သင္ယူရင္း…. ထုိင္းႏုိ္င္ငံသို႔ တက္၍ အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ က်ေနာ္ သူႏွင့္ စေတြ႔၍ သိရွိခဲ့သည္က လြန္ခဲ့သည့္ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႔က ျဖစ္သည္။<br /><br />၁၉၉၇ခုႏွစ္..။<br />က်ေနာ္ ထိုင္းသို႔ ထြက္ခဲ့ၿပီး ကယ္ရီကပင္ က်ေနာ့္အား မဲေဆာက္ရွိ ‘ယူနီအိုးရွင္း’ အထည္ခ်ဳပ္စက္ရုံတြင္ အလုပ္ သြင္းေပး၏။ ေမာ္တာအထည္ခ်ဳပ္အလုပ္က က်ေနာ့္အတြက္ ခက္လြန္းလွသည့္လုပ္ငန္း။ က်ေနာ္က ႀကံေတာင္ သူ…။ က်ေနာ့္မိဘမ်ားကလည္း ႀကံေတာင္သူမ်ားပင္…။ ငယ္စဥ္ကတည္းက က်ေနာ္ ထိေတြ႔သိရွိ ႀကီးျပင္းခဲ့ရ သည္က.. ႀကံစုိက္မည္။ ႀကံခုတ္မည္။ ႀကံစည္းမည္။ ၿပီးလွ်င္ သၾကားစက္သုိ႔ လွည္းႏွင့္တုိက္၍ ႀကံသြင္းမည္။ ဤသည္ပင္... က်ေနာ္သိရွိ ကြၽမ္း၀င္ခဲ့သည့္အလုပ္….။ တခါတရံတြင္မူ သၾကားစက္သို႔ တာ၀န္ေက်ႀကံသြင္းၿပီး ပိုလွ်ံသည္တုိ႔အား ႀကံသကာခ်က္သည္တုိ႔လည္းရွိ၏။ ဤအခါမ်ားတြင္ က်ေနာ္က မီးထုိးေပးရ၏။ မုိးၿဗဲဒယ္ အိုး... ေလးလံုး... ငါးလံုး ဆက္၍ မီးထုိးရျခင္းျဖစ္သည္။ အစြန္ဆံုးတြင္ရွိသည့္ ဒယ္အိုးအား ဆူပြက္သည္အထိ မီးထိုးရသည္မွာ မလြယ္….။ ေခြၽးၿပိဳက္ၿပိဳက္က်ရသည္။<br /><br />ထားေတာ့...။ ေနာက္ဆံုး က်ေနာ္ ႀကံေတာင္သူ တစ္ေယာက္ဘ၀ႏွင့္ပင္ ႀကံခင္းအလယ္၌ ဘ၀အား အဆံုး သတ္မည္လား။ ဒါမွမဟုတ္…. ဘာလုပ္မလဲ….။ က်ေနာ့္၏ အတန္းပညာကလည္း မယ္မယ္ရရ မရွိ။ ရွိသည္ပဲ ထားဦး... က်ေနာ္တို႔ၿမိဳ႕ေလးအတြင္း ၾကည့္မိေတာ့ ဘြဲ႔ဒီဂရီရရွိခဲ့ၾကသည့္ သူမ်ားပင္လွ်င္…. မူလတန္းျပဆရာ လုပ္လား လုပ္ရဲ့...။ စာေရးစာခ်ီ လုပ္လားလုပ္ရဲ့...။ အခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း... ခ်ဲ ေရာင္းေနၾကျပန္၏။ ဤတြင္ က်ေနာ္ ဘာလုပ္မလဲ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့... ထုိင္းသို႔ ထြက္ခဲ့မိသည္ပင္။<br /><br />‘ယူနီအိုးရွင္း’ စက္ရုံတြင္ အလုပ္စ၀င္ရန္ ပထမ အင္တာဗ်ဴး၏။ ၿပီးလွ်င္... ေမာ္တာစက္အား ခ်ဳပ္ျပရသည္။ ဤ တြင္ က်ေနာ္ သူႏွင့္ စတင္ ေတြ႔ဆံုမိျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုင္းတစ္ေယာက္က က်ေနာ့္အား ထုိင္းလုိေမး၏။ သူက ျမန္မာလို ဘာသာျပန္ေပး၏။ အစမ္း ေမာ္တာခ်ဳပ္ျပေတာ့လည္း သူကပင္ အဆင္ေျပေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ ၏။ ဤမွစ၍ သူ႔အား က်ေနာ္စ၍ သိကၽြမ္းခဲ့၏။<br /><br />(ခ)<br />ယူနီအိုးရွင္း အထည္ခ်ဳပ္စက္ရုံတြင္ က်ေနာ္က အထည္ခ်ဳပ္သမား... သူက က်ေနာ္တုိ႔ လုိင္း၏ လိုင္း၀ဏၰ….။ လုိင္း၀ဏၰ ဆိုေသာ္လည္း သူက အျခား ထုိင္း၀ဏၰမ်ားကဲ့သို႔ မဟုတ္။ က်ေနာ္တုိ႔ႏွင့္ အတူပင္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေႏြး ေႏြးေထြးေထြး လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားကဲ့သို႔ပင္ အလုပ္အားလုပ္၏။ မွားလွ်င္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ႏွင့္ပင္ ရွင္းျပ၏။ သူတင္မက... က်ေနာ္တို႔ စက္ရုံ၏ မန္ေနဂ်ာအမ်ဳိးသမီးကလည္း အလုပ္သမားမ်ားအေပၚ နားလည္မႈရွိ၏။ နားလည္မႈဟူသည္က အလုပ္သမားမ်ား၏ ခံစားခြင့္၊ လုပ္ခႏွင့္ သက္သာေခ်ာင္ခ်ိေရးအား နားလည္ သေဘာ ေပါက္၍ စာနာျခင္းျဖစ္သည္။ မန္ေနဂ်ာႀကီးကလည္း ထုိင္းမဟုတ္။ အလုပ္ရုံပိုင္ခြင့္ႏွင့္အတူ ထိုင္၀မ္က ပါလာသည့္ တရုတ္အမ်ဳိးသမီးႀကီးျဖစ္၏။ ထုိစဥ္က ညစဥ္ (၁၁)နာရီအထိ O.T (အခ်ိန္ပို)ဆင္းရ၏။ လုပ္ခ ကလည္း တစ္လလွ်င္... ႏွစ္ေထာင့္ငါးရာ၊ သံုးေထာင္ေလာက္ရသည္။ လြန္ခဲ့သည့္ ဆယ္ႏွစ္က ႏွစ္ေထာင့္ငါး ရာ သံုးေထာင္သည္ မက္ေလာက္သည့္ ျမန္မာအလုပ္သမားတစ္ေယာက္၏ ၀င္ေငြဟု ဆုိရမည္။ ယူနီအုိးရွင္း တြင္ တစ္ႏွစ္ေလာက္လုပ္ၿပီး မဟာခ်ဳိင္သို႔တက္ရန္ အဆက္အသြယ္ရ၏။ အဆက္အသြယ္ကလည္း က်ေနာ္တုိ႔ ၿမိဳ႕ကပင္ ျဖစ္သည္။ ဤတြင္ က်ေနာ္ ယူနီအုိးရွင္းမွထြက္ၿပီး မဟာခ်ဳိင္သို႔ တက္ခဲ့သည္။ ၁၉၉၈ခုႏွစ္...။ ဤမွစ၍ သူႏွင့္က်ေနာ္ ကြဲသြားခဲ့ၾက၏။<br /><br />(ဂ)<br />မဟာခ်ဳိင္ခရီးက... က်ေနာ့္အတြက္ အဆင္မေျပခဲ့...။ ခ်ဳပ္ရပါမူ ေနာက္ဆံုး... အဖမ္းခံရၿပီး ျမ၀တီသို႔သာ ေရာက္ခဲ့ရ၏။ ျမ၀တီတြင္ တစ္ပါတ္ခန္႔ ေသာင္တင္ေနၿပီး မဲေဆာက္သို႔ ျပန္ကူးခဲ့၏။ မဲေဆာက္သို႔ ျပန္ ေရာက္ၿပီး မဲကုရွိ ‘ဘြန္ခ်ိဳင္း’ ရုံတြင္ အလုပ္ျပန္၀င္၏။ ႏွစ္ေတြၾကာခဲ့၏။ သူႏွင့္က လူခ်င္းျပန္မေတြ႔ေတာ့...။<br /><br />ယခုျပန္ေတြ႔ေတာ့... မဲေဆာက္ အခ်ဳပ္ေထာင္အတြင္း၌...။ သူလည္း တရားမ၀င္ ၀င္ေရာက္မႈႏွင့္ ထုိင္းအခ်ဳပ္ ေထာင္သို႔ ေရာက္ေန၏။ က်ေနာ္သည္လည္း... ဤသို႔ပင္။ ထိုင္းေထာင္အတြင္း သူႏွင့္က်ေနာ္ စကားမ်ား ေျပာ ျဖစ္ၾကသည္။ ေရွ႕ေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္မ်ား...။ သူတုိ႔၏ ‘ယူနီအုိးရွင္း’ တိုက္ပြဲအေၾကာင္းက က်ေနာ္တို႔ စကား၀ိုင္း တြင္ အခ်ိန္မ်ားမ်ား ေနရာယူ၏။ က်ေနာ္ကလည္း ‘ယူနီအုိးရွင္း’ အလုပ္သမားေဟာင္း တစ္ေယာက္ျဖစ္၍ စိတ္၀င္စား၏။ သူတုိ႔ဦးေဆာင္ခဲ့သည့္ ‘ယူနီအိုးရွင္း - ၂၀၀၅’ တုိက္ပြဲက စိတ္၀င္စားစရာလည္း ေကာင္း၏။ ၿပီး လွ်င္... သူတုိ႔၏ ဦးေဆာင္မႈ။ အားလံုး၏ ညီညႊတ္မႈ…..။ စသည့္တုိ႔က တုိက္ပြဲအား ေအာင္ပြဲသို႔ ခ်ီေစခဲ့၏။<br /><br />က်ေနာ္က... “ဟို ထုိင္၀မ္ မန္ေနဂ်ာႀကီးက ေကာင္းတယ္မဟုတ္လား...။ ဘာလုိ႔ အခုလိုျဖစ္ရတာလဲ”<br /><br />“အရင္အမ်ဳိးသမီး မန္ေနဂ်ာက ေကာင္းတယ္။ အလုပ္သမားေတြနဲ႔လည္း အဆင္ေျပတယ္။ ေနာက္ပိုင္း အခု မန္ေနဂ်ာအသစ္ကို ထပ္ခန္႔လိုက္တယ္။ မန္ေနဂ်ာႏွစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားၿပီး သူတို႔အခ်င္းခ်င္း အာဏာလုတာ လည္း ပါတာေပါ့။ ေနာက္ဆံုးမွာ ေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့ မန္ေနဂ်ာအမ်ဳိးသမီးကို ေခ်ာက္တြန္းၿပီး အလုပ္ျပဳတ္ ေအာင္ လုပ္လိုက္တယ္။ က်န္ခဲ့တဲ့ ထိုင္း မန္ေနဂ်ာအမ်ဳိးသမီးက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အလုပ္သမားေတြကို ႏွိပ္ကြပ္ လာတယ္။ အလုပ္သမားေတြကို သူကိုယ္တုိင္ ျဖဳတ္ပစ္တာလည္းရွိတယ္။ အရင္ကလစာ ေလးေထာင္ေလာက္ ရတဲ့သူက သူ႔လက္ထက္မွာ ႏွစ္ေထာင္ေလာက္ပဲ ရေတာ့တယ္။ စည္းကမ္းေတြကလည္း ပိုၿပီးတင္းက်ပ္လာ တယ္။ ၾကာေတာ့ အလုပ္သမားေတြက မခံႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အထည္ေကာက္ ေစ်းနႈန္းေတြလည္း ေလ်ာ့လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ သည္းခံၿပီး ဆက္လုပ္ေနၾကတာပဲ။ ေျပာရင္လည္း ေျပာတဲ့သူကို အလုပ္ျဖဳတ္ပစ္တယ္။ ဟိုတုန္းက အလုပ္သမားေတြထဲမွာလဲ မညီၾကေသးဘူးေလ...။ လက္သည္းဆိတ္မွ လက္ထိပ္နာဆိုသလိုပဲ ရွိၾကတာကိုး...”<br /><br />သူ႔စကားက ျပတ္သြား၏။ ခရာတြက္သံေၾကာင့္ က်ေနာ္နွင့္ သူစကားေျပာေနရာမွ ထလိုက္ၾကသည္။ ညေန ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ၿပီ။ မဲေဆာက္ေထာင္ထဲတြင္က... ညေန -၃နာရီ ထုိးလွ်င္ ထမင္းေကၽြးၿပီ။ ထမင္းစား ေဆာင္သို႔ တန္းၿပီး သြားၾကရသည္။ မဲေဆာက္ေထာင္အတြင္း ထမင္းဟင္းက... အသားငါး ေရလံုျပဳတ္ႏွင့္ ဆန္လံုးညိဳ ထမင္း...။ က်ေနာ္ႏွင့္သူ လူတန္းႀကီးအတြင္း၀င္၍ တန္းစီၿပီး ထမင္းစားေဆာင္သို႔ သြားၾက၏။ ထမင္းစားၿပီးသည့္ေနာက္ က်ေနာ္တုိ႔အားလံုး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ပင္ ေန၍ရသည္။ အလုပ္မရွိ၊ ဘုတ္မရွိ။ ဟို စုစု သည္စုစုႏွင့္ စကားေျပာၾက၊ ေဆးလိပ္ေသာက္ၾကႏွင့္...။ က်ေနာ္က ယူနီအိုးရွင္းအေၾကာင္း ဆက္၍ေမး သည္။<br /><br />“ျပႆနာ စျဖစ္ဖုိ႔ အေၾကာင္းဖန္လာတာကေတာ့ သႀကၤန္မတုိင္မီ သံုးလပိုင္းေလာက္မွာ အလုပ္ကပါးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ခြင့္ယူၾကတယ္။ ခြင့္ယူတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒုမန္ေနဂ်ာက အမႈိက္ေကာက္ခိုင္းတယ္။ စက္ရုံနဲ႔ မဆုိင္တဲ့ လမ္း ေပၚက အမႈိက္ေတြပါ လိုက္ေကာက္ခိုင္းတယ္။ အဲဒီေတာ့ လူေတြက မခံႏိုင္...။ ျပန္ေျပာေတာ့ မလုပ္ႏုိင္ရင္ ထြက္သြားလို႔ ေျပာတယ္။ သူ႔အထက္က မန္ေနဂ်ာကို အေၾကာင္းၾကားတယ္။ စည္းကမ္းေဖာက္တယ္ေပါ့။ မန္ေနဂ်ာက က်ေနာ္တို႔ကို ေခၚဆူၿပီး ေနာက္တစ္ခါ အဲဒီလိုမလုပ္ပါဘူးလို႔ လက္မွတ္ထုိးခုိင္းတယ္။ အစာေတာ့ မေၾကဘူးေပါ့။ မခံႏိုင္ၾကဘဲအထဲမွာ တႀကိတ္ႀကိတ္နဲ႔ ျဖစ္ေနၾကတာေပါ့။ ေနာက္ျပႆနာျဖစ္တာက သႀကၤန္ကို ႏွစ္ရက္ပဲ ပိတ္မယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ လစာကိုလည္း (၁၃)ရက္ေန႔မွ ထုတ္ေပးမယ္လို႔ ေျပာတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔က အလုပ္သမားအခြင့္အေရး အျပည့္အ၀ေပးဖုိ႔ ေတာင္းဆုိတယ္။ အထည္ေကာက္ေစ်းႏႈန္းေတြ တုိးေပးဖုိ႔၊ တုိးမေပးႏုိင္ရင္ လစာအျဖစ္ေျပာင္းေပးဖုိ႔၊ သႀကၤန္ဟာ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ့ ဘာာသာေရးနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ပိတ္ရက္ ျဖစ္လုိ႔ ပိတ္ေပးဖုိ႔ တင္ျပတယ္။ သႀကၤန္မတိုင္ခင္ လစာလည္း ထုတ္ေပးတယ္။ သႀကၤန္ကိုလည္း ပိတ္ေပးလိုက္ တယ္။ လစာကိစၥ၊ ေစ်းႏႈန္းကိစၥနဲ႔ စည္းကမ္းပိုင္းဆိုင္ရာေတြကို သႀကၤန္ၿပီး (၁၈) ရက္ေန႔မွ ဆက္ၿပီး ေဆြးေႏြး မယ္လို႔ ေျပာတယ္။ (၁၈)ရက္ေန႔က်ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ (၃)ေယာက္ ရုံးခန္းကို သြားၿပီးေမးတယ္။ လစာထဲက ဘာ ေတြ ျဖတ္ေတာက္ထားလည္းဆိုတာလည္း သိခ်င္တယ္။ တုိးေပးဖို႔ ေျပာတယ္။ သူက က်ေနာ္တို႔ စက္ခန္းထဲ လိုက္လာၿပီး အစည္းအေ၀း လုပ္တယ္။ သူ ဒီစက္ရုံမွာ လုပ္လာတာ (၆)ႏွစ္ရွိၿပီး ဒီလိုတစ္ခါမွ မျဖစ္ခဲ့ဘူးလို႔ ေျပာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ မလိုက္ေလ်ာႏုိင္ဘူးလို႔ ေျပာတယ္” <br /><br />သူကေျပာရင္းႏွင့္ စိတ္အားထက္သန္လာဟန္ရွိ၏။ သူတုိ႔၏ တုိက္ပြဲက မဲေဆာက္အလုပ္သမားသမိုင္းတြင္ ကဗၺည္းတြင္ေလာက္သည့္ တုိက္ပြဲသမိုင္း...။ သူက... စကားအားရပ္ရင္း... ပြတ္ခၽြန္အား လိပ္၍ဖြာ၏။ က်ေနာ္ က သူတို႔ သပိတ္သမားတုိ႔ ေနထုိင္ေရးႏွင့္ ပါတ္သက္၍ ေမးသည္။ ၿပီးလွ်င္... ထုိင္းရဲ၊ ထုိင္းလူ၀င္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရး တုိ႔ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေမးမိ၏။<br /><br />“အလုပ္ခန္းက ထြက္လာၿပီး အေဆာင္မွာ သြားေနၾကတယ္။ ထမင္းကားလာေတာ့ ထမင္းေတြကို ရုံးခန္းထဲ ယူ သြားၿပီး မင္းတုိ႔ကို တစ္ေယာက္မွ မေကၽြးဘူးလို႔ ေျပာတယ္။ အခ်ိန္က (၁၂)နာရီ ထုိးေနၿပီ။ စက္ရုံ တစ္ရုံလံုးနီး ပါး အ၀တ္တစ္ထည္ ကိုယ္တစ္ခုနဲ႔ ထြက္လာၾကတာ။ လူ (၁၆၀)ေလာက္ရွိတယ္။ စက္ရုံေရွ႕ လမ္းမေပၚ ေရာက္ လာတယ္။ စက္ရုံထဲမွာ ၀ဏၰေလာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ သူတို႔က ၾကားလူဆိုေတာ့ လိုက္ထြက္လို႔ မရဘူး။ လမ္းေပၚ မွာ (၂)နာရီနီးပါးေလာက္ ရပ္ေနရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေက်ာင္းသစ္မွာ က်ေနာ္တုိ႔လူေတြ ေနရာခ်ၿပီး ညေန (၄) နာရီေလာက္မွာ အလုပ္သမားကာကြယ္ေရးရုံးကို က်ေနာ္နဲ႔ ကိုေမာင္ျမင့္တုိ႔ သြားတုိင္ခ်က္ဖြင့္တယ္။ က်ေနာ္က ျပႆနာကိုေျပာျပၿပီး အလုပ္သမား (၁၅၂)ေယာက္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို ေရာက္ေနေၾကာင္းေျပာ ေတာ့ အလုပ္သမားကာကြယ္ေရးရုံးက သူတုိ႔သိၿပီးၿပီလို႔ ေျပာတယ္။ ဘယ္လုိသိလဲေမးေတာ့ အခုပဲ စက္ရုံ မန္ေနဂ်ာေရာက္လာၿပီး သူေမာင္းထုတ္တာမဟုတ္ဘူး၊ ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္ ထြက္သြားၾကတာလို႔ ေျပာသြား တယ္။ ဆႏၵျပတာလို႔လည္း ေျပာသြားတယ္။ ရုံးကို က်ေနာ္တုိ႔က အမႈဖြင့္ဖုိ႔လာတာလို႔ ေျပာေတာ့ သူတုိ႔ အမႈဖြင့္ ေပးလိုက္တယ္။ ရုံးကေနျပန္ရင္ စက္ရုံျပန္သြားလိုက္ပါ၊ မန္ေနဂ်ာက သူနဲ႔ေဆြးေႏြးဖို႔ မွာသြားတယ္လို႔ ေျပာ တယ္။ မန္ေနဂ်ာနဲ႔ ေဆြးေႏြးဖုိ႔ ကိုယ္စားလွယ္ (၁၀)ေယာက္ပဲ သြားၾကတာ။ စက္ရုံကို ေရာက္ေတာ့ (၃) ေယာက္ပဲ ၀င္ခြင့္ေပးလို႔ ကိုေမာင္ျမင့္ရယ္၊ ကိုလွၾကည္ရယ္၊ ကိုနန္းရယ္ သံုးေယာက္ပဲ မန္ေနဂ်ာနဲ႔ ေတြ႔ရ တယ္။ စက္ရုံထဲေရာက္ေရာ မန္ေနဂ်ာက သူတုိ႔သံုးေယာက္ကို ဓါတ္ပံုရိုက္တယ္။ ၿပီးလည္းၿပီးေရာ သူမေခၚ ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔ လာတာလည္း ဆိုၿပီး ေမာင္းထုတ္တယ္။ သူတုိ႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ခ်င္လို႔ ညာေခၚတာမွန္း အဲ့ဒီေတာ့မွ သိတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို လူ၀င္မႈႀကီးၾကပ္ေရးနဲ႔ ရဲေတြ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ေရာက္လာတယ္။ မဲ ေဆာက္ သတင္းဌာနက ျဖစ္ရပ္ကို ေမးသြားတယ္။ ရဲကလည္း အလုပ္သမားလက္မွတ္ေတြ ထုတ္ျပေတာ့ မဖမ္းဘဲ ျပန္သြားတယ္” <br /><br />သပိတ္ကာလအတြင္း သပိတ္သမား (၁၅၂)ေယာက္၏ စား၀တ္ေနေရးက အေရးတႀကီး ေျဖရွင္းေနၾကရသည့္ ျပႆနာတရပ္ပင္...။ တေန႔လွ်င္... ဆန္တစ္အိတ္ကုန္၏။ ဟင္းရံဖုိးက ဘတ္ (၅၀၀)သည္ အနည္းဆံုး...။ သူ သည္ ဤအေၾကာင္းမ်ားအား ေျပာရင္း... ေအာင္ျမင္ခဲ့သည့္သပိတ္အတြက္ ေက်နပ္ေနသည့္ဟန္က သူ၏ မ်က္၀န္းအစံု၌ အထင္းသား...။ သူ႔မ်က္၀န္းမ်ားက လင္းလင္းလက္လက္...။ ၿပီးလွ်င္....။<br /><br />“အမႈကို ရုံးတင္လုိက္ ေတာ့ မန္ေနဂ်ာက လာၿပီးညိႇတယ္။ ဥပေဒသတ္မွတ္ထားတဲ့အတုိင္း လစာကိုေပးမယ္။ ဒါေပမယ့္ အေဆာင္ေန ခ ျဖတ္မယ္။ ထမင္းဖုိး ျဖတ္မယ္။ တျခားေခါင္းစဥ္မရွိဘဲ ျဖတ္ေတာက္မွာနဲ႔ ဘာနဲ႔ဆိုရင္ ဘာမွမထူးဘူး။ တစ္လ ဘတ္ (၁၀၀၀) ေလာက္ပဲ က်န္မယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ လက္မခံၾကဘူး။ အမႈကို ဆက္ရင္ဆိုင္မယ္ဆိုၿပီး ရင္ဆိုင္ၾက တယ္”<br /><br />“(၁၃၊ ၆၊ ၀၅) ရက္ေန႔မွာ အလုပ္သမားရုံးကို သြားရတယ္။ ဒီၾကားထဲ သူေဌးနဲ႔ တခါေတြ႔ၿပီး ေဆြးေႏြးေတာ့ ကိုယ္စားလွယ္ (၁၀)ေယာက္ကိုပဲ ေတာင္းဆုိတာေတြေပးမယ္။ က်န္တဲ့လူေတြကို မေပးဘူးေျပာတယ္။ က်ေနာ္ တုိ႔က ဒါကိုလက္မခံဘူး။ (၂၀၊၇၊၀၅) ရက္ေန႔က အမိန္႔ခ်လိုက္တာ။ စာရြက္ကို က်ေနာ္လက္မွတ္ထုိးၿပီး ယူခဲ့ တယ္။ သိန္း (၂၀)နီးပါးရမယ္လို႔ ပါတယ္။ ဒါကို (၁၅) ရက္အတြင္း အေၾကာင္းျပန္ရမယ္လို႔ ေျပာတယ္။ (၈၊၈၊၀၅) ရက္ေန႔မွာ ျပန္လာဖို႔ ခ်ိန္းတယ္။ မေက်နပ္လို႔ရွိရင္ သူေဌးဘက္ကေရာ အလုပ္သမားေတြဘက္ကပါ အမႈဆက္တက္လို႔ရတယ္လို႔ ေျပာတယ္” “က်ေနာ္တုိ႔တုိက္ပြဲက... ‘သပိတ္နဲ႔ တရားရုံး’ တၿပိဳင္တည္း တုိက္ရတဲ့ တုိက္ပြဲပါ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အလုပ္သမားေတြရဲ႕ မွန္ကန္တဲ့တုိက္ပြဲဟာ ေအာင္ျမင္ခဲ့ရတယ္လို႔ ဆိုရမွာပဲ” သူသည္ စကားအားနား၍ အေ၀း သို႔ ေငး၍ေန၏။ သူျမင္ေနရသည္က မဲေဆာက္ေထာင္၏ နံရံအုပ္ရုိးႀကီးမ်ား...၊ ၿပီးလွ်င္....။<br /><br />“က်ေနာ္တုိ႔ အလုပ္သမားေတြအေနနဲ႔ ကိုယ့္အခြင့္အေရးကို ကိုယ္တုိက္ယူမွရမယ္။ ကိုယ္ဗိုက္နာရင္ ကိုယ္ ေဆး ေသာက္မွ ကိုယ္ေပ်ာက္မွာေလ။ က်ေနာ္တုိ႔ အလုပ္သမား အခြင့္အေရးေတြက အမ်ားႀကီး ခ်ဳိးေဖာက္ခံေနရတာ ဆိုေတာ့ ကိုယ္တုိင္တုိက္ယူမွပဲရမယ္လို႔ ေျပာခ်င္တယ္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခု က်တဲ့အထိ တုိက္ေစခ်င္တယ္” <br /><br />သူ႔စကားက... အားမာန္အျပည့္... က်ေနာ္သူ႔အား ၾကည့္မိ၏။ ေလးေထာင့္စပ္စပ္မ်က္ႏွာတြင္ ကတံုးစေထာက္ ဆံပင္ႏွင့္သူသည္ ‘အာဋာ၀က ခ်န္မေလာင္း’ ပင္...။ ခရာတြက္သံအား ၾကားရ၏။ ေထာင္ပိတ္ခ်ိန္ခရာ...။ သူႏွင့္က်ေနာ္ ထုိင္ရာမွ ထလိုက္ၾက၏။ သူလည္း... သံတုိင္ၾကားအခန္းတြင္သို႔ သြားရေတာ့မည္...။ က်ေနာ္လည္း... သံတိုင္ၾကားသို႔...။ မဲေဆာက္သည္ ဤသို႔ႏွင့္ပင္ စုတ္ခ်က္ၾကမ္းၾကမ္းအား ခ်ယ္ေန၏။<br /><span style="font-weight: bold;"><br />မင္းေဆြသစ္</span></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6372084817378249762-954582351871406664?l=eveningstar2009.blogspot.com' alt='' /></div>starhttp://www.blogger.com/profile/17451528915920692242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6372084817378249762.post-53561569609618278832009-11-17T15:33:00.000+07:002009-11-17T18:19:41.623+07:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwKGA5M-VvI/AAAAAAAAAG8/4anuT4iJmUE/a+cup+of+tea.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 247px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwKGA5M-VvI/AAAAAAAAAG8/4anuT4iJmUE/a+cup+of+tea.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405029852711376626" border="0" /></a>အစာစားၿပီး ေရေအးေအးေလး (ေရခဲေရ) တခြက္ေလာက္ ေသာက္ လုိက္ရမွ ေက်နပ္တတ္သူေတြအတြက္ ဒီ ေဆာင္းပါးေလးက တ ကယ့္ကုိ အေထာက္အကူျဖစ္ေစမယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ ဖတ္လည္း ဖတ္သင့္တယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ ဒါဟာ ေန႔စဥ္ႀကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ အ ေသးအဖြဲကိစၥေလးတခုလုိျဖစ္ေနၿပီး တကယ္ကုိ သတိမထားမိတဲ့ အခ်က္ေလးတခုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ့္ကုိ သာမန္ေဆြးေႏြးမႈ ေလးဆုိေပမယ့္လည္း ေနာက္ဆက္တြဲ အက်ဳိးရလဒ္ေတြကေတာ့ တကယ့္ကုိ ႀကီးမားလြန္းလွပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br />အစာစားၿပီးေနာက္မွာ ေရးေအးေအးေလးတခြက္ ေသာက္လုိက္ရ ျခင္းဟာ အင္မတန္မွကုိ အရသာရွိလွလြန္းပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ေနာက္ဆက္တြဲ အက်ဳိးဆက္မ်ားအျဖစ္ အဲ့ဒီ ေရေအးေအးေလးေတြ ဟာ ခႏၶာကုိယ္အတြင္းကုိ ဦးစြာေရာက္ႏွင့္ၿပီးျဖစ္တဲ့ အစားအစာေတြ ကုိ အစုိင္အခဲေတြအျဖစ္ ခဲသြားပါတယ္။ အဲ့ဒီလုိ အစုိင္အခဲေတြ အ ျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားေစတဲ့အတြက္ အစာေခ်ဖ်က္မႈျဖစ္စဥ္မွာ အလြန္႔ ကုိ ေႏွာင့္ေႏွးၾကန္႔ၾကာ သြားေစပါတယ္။ ေနာက္တခုက အဲဒီအစုိင္ အခဲအဖတ္ေတြဟာ အက္ဆစ္ေတြအျဖစ္ တုန္႔ျပန္ေပးၿပီး အူနံရံေတြကလည္း ဒီ အဖတ္ေတြကုိ အျခားအစာ ဖတ္ေတြထက္ ပုိမုိလ်င္ျမန္စြာ စုပ္ယူသြားပါတယ္။ ဒါေတြဟာ အူထဲမွာ အတန္းလုိက္ ျဖစ္ေနၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ အဲဒီအဖတ္ေတြဟာ အဆီခဲေတြအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားေစခဲ့ပါတယ္။</span><br /><br /><span id="fullpost">ဒါဟာ ကင္ဆာေရာဂါျဖစ္ပြားေစမႈဘက္ကုိ ပုိမုိဦးတည္လ်က္ရွိေၾကာင္း သိရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အစားစားၿပီး တုိင္းမွာ စြပ္ျပဳပ္ပူပူေလး ဒါမွမဟုတ္ ေရေႏြးၾကမ္းကုိ ေသာက္သုံးသင့္ပါတယ္။ အဲ့ဒီလုိ ေသာက္သုံးျခင္းအား ျဖင့္ ကင္ဆာျဖစ္ပြားေစမည့္ အႏၲရာယ္ကေန နည္းပါးေစတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။</span><br /><br /><span id="fullpost">ေရေအးေအး ေသာက္ခ်င္သူမ်ားအတြက္ေတာ့ ေစာဒကတက္ဖြယ္ရာ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ မေသာက္ဖုိ႕အတြက္ တားျမစ္ေနျခင္းလည္း မဟုတ္ပါဘူး။</span><br /><br /><span id="fullpost">တကယ္လုိ႔မ်ား ေသာက္သုံးခ်င္တယ္ဆုိရင္လည္း အစာစားေနစဥ္ႏွင့္ စားၿပီးေနာက္ ခ်က္ျခင္းမေသာက္ေသး ပဲ (၁၅) မိနစ္၊ (၂ဝ) မိနစ္ေလာက္ေနမွသာ ေသာက္သင့္ေၾကာင္းပါ။</span><br /><br /><span id="fullpost">တ႐ုတ္နဲ႕ ဂ်ပန္လူမ်ဳိးေတြဟာ ေရေႏြးၾကမ္းကုိ အစားအစာစားတဲ့အခ်ိန္မွာ တြဲဖက္ၿပီး ေသာက္သုံးေလ့ရွိၾကပါ တယ္။ ေနာက္ ျပင္သစ္အမ်ဳိးသမီးေတြဟာလည္း ဒီ အမူအက်င့္ေလးကုိ လုိက္ပါေဆာင္ရြက္ေနၾကပါၿပီ။ နဂုိ ကတည္းက ေရပူ (ေရေႏြးၾကမ္း) ဆုိတာနဲ႕ ရင္းႏွီးၿပီးသားျဖစ္တဲ့ က်ေနာ္တုိ႕ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြလည္း ဒီအျပဳ အမူအက်င့္ေလးကုိ လုိက္နာေဆာင္ရြက္ျခင္းအားျဖင့္ ျဖစ္ေပၚလာမယ့္ အႏၲရာယ္တခုကုိ ႀကိဳတင္ကာကြယ္ရာ ေရာက္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္းပါ။ </span><br /></div><br />Ref; //http:www.healthoma.com/a-glass-of-hot-water-after-meals-re-duces-cancer-risk/<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6372084817378249762-5356156960961827883?l=eveningstar2009.blogspot.com' alt='' /></div>starhttp://www.blogger.com/profile/17451528915920692242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6372084817378249762.post-60333289433066642272009-11-17T15:24:00.000+07:002009-11-17T17:13:13.601+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwJ3JsNSy5I/AAAAAAAAAEk/vMhhfLTiGr0/s1600/Lettering+writing+for+my+mum.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 216px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwJ3JsNSy5I/AAAAAAAAAEk/vMhhfLTiGr0/s320/Lettering+writing+for+my+mum.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405013511167462290" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">သို႔<br />ေမၾကီးေရ ...<br />သား စာေရးလိုက္ပါတယ္။ ေမႀကီးေကာ က်န္းမာေရး ေကာင္းရဲ႕လား။ သူမ်ားႏိုင္ငံ တနယ္ေက်းမွာ အလုပ္ လုပ္ေနရေပမယ့္ သားရဲ႕စိတ္ကေတာ့ အိမ္ကိုပဲေရာက္ေနခဲ့ပါတယ္။ သား လူၾကံဳနဲ႔ အိမ္အတြက္ ပစၥည္းနည္း နည္းရယ္၊ ေငြရယ္ ပို႔လိုက္ပါတယ္။ အိမ္မွာေကာ အဆင္ေျပရဲ႕ လား ...?။ သားကေတာ့ ဒီမွာ အဆင္ေျပေအာင္ ေနထိုင္ လုပ္ကိုင္ေနရတယ္။ ဟိုတရက္က ေစ်းသြားဝယ္ေတာ့ လမ္းမွာ ပုလိပ္အဖမ္းခံရေတာ့ ဘတ္ (၂ဝဝ) ေပးလိုက္ရတယ္။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ေစ်းမဝယ္ရပဲနဲ႔ အိမ္ျပန္လာခဲ့ရတယ္။ ေငြကို ႏွေျမာလိုက္တာ အေမရယ္။ ကိုယ့္ ႏိုင္ငံမွာဆိုရင္ အဲဒီလိုျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး။<br /><br /><span id="fullpost">ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံက စီးပြားေရးမေကာင္းေတာ့ သူမ်ားႏိုင္ငံမွာပဲ ေအာက္က်ခံ၊ ေပးတာယူ၊ ခိုင္းတာလုပ္ခဲ့ရ တယ္။ အလုပ္မွာလဲ မန္ေနဂ်ာကဆူလိုက္၊ ဝဏၰက အႏိုင္က်င့္လိုက္နဲ႔ ေအာင့္အီးသည္းခံေနရတယ္။ သားတို႔လို ျမန္မာျပည္သား အလုပ္သမားေတြကို ရွမ္းသူေဌးေတြက ျမန္မာမန္ေနဂ်ာ၊ ဝဏၰ (ေခါင္းေဆာင္) ေတြနဲ႔ေပါင္းၿပီး ရသင့္တဲ့လုပ္အားခထက္ အဆမတန္နည္းတဲ့ေငြပမာဏနဲ႔ ခိုင္းေနတာကို သိရက္နဲ႔လည္း လုပ္ေနရတာပါပဲ။ အခုလိုရတဲ့လုပ္အားခက ျမန္မာျပည္မွာရတဲ့လုပ္အားခထက္ ပိုမ်ားေတာ့ ျဖစ္ခ်င္တာေတြကို ေအာင့္အီးမ်ဳိသိပ္၊ ျဖစ္သင့္တာကိုပဲ လုပ္ခဲ့ရတယ္ 'အေမ'။ အေမ့ရဲ႕သားက (၁ဝ) တန္းေတာင္မွ မေအာင္ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီတုန္းက လည္း ပညာေရးစနစ္က (အခုထိပါပဲ) (၁ဝ) တန္းဆိုရင္ အျပင္က်ဴရွင္ယူႏိုင္မွပါ။ သားတို႔က ေငြေၾကးမတတ္ႏိုင္ ေတာ့ က်ဴရွင္မယူႏိုင္တဲ့အခါ သားစာေမးပဲြက်ခဲ့ပါတယ္။ အခုဆိုရင္ သားတို႔လို လူငယ္ေတြက Internet, Email, Computer<span style="font-family:arial;"></span> စတာေတြ ေခတ္စားေနတဲ့အခ်ိန္ ျမန္မာျပည္မွာေနတုန္းက သားမသိခဲ့ရေတာ့ တေခတ္ ေနာက္က်ခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီႏိုင္ငံမွာ အလုပ္လာလုပ္ေတာ့မွ လူ႔ေဘာင္သစ္ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီႏွင့္ ျမန္မာ ႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ အိုင္တီေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢတို႔က ပူးေပါင္းဖြင့္လွစ္တဲ့ အေျခခံ ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းကို တက္ ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီသင္တန္းက သားတို႔လို ျမန္မာျပည္သား အလုပ္သမားေတြကို အသိပညာ၊ ဗဟုသုတတိုးပြားေစ ဖို႔အေျခခံၿပီး အခမဲ့ ေစတနာသက္သက္နဲ႔ သင္တန္းတခုဖြင့္ေပးခဲ့တယ္။ အဲဒီသင္တန္းကို သားတက္ခဲ့တယ္ အေမ။ တျခား ဘာရည္ရြယ္ခ်က္မွမရွိပဲ ေစတနာသက္သက္နဲ႔ ျမန္မာျပည္သား အလုပ္သမားေတြ အသိပညာ၊ ဗဟုသုတတိုးပြားေစတဲ့ အဲဒီ သင္တန္းဆင္းပဲြေလးဟာ ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းခဲ့တယ္အေမ။ သားအခု အဲဒီ သင္တန္းၿပီးခဲ့တယ္။ အဲဒီအတြက္ ႏိုင္ငံတကာမွာျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အျဖစ္မွန္၊ စစ္မွန္တဲ့သတင္းေတြ၊ ႐ုပ္ပုံေတြ စတာေတြကို Internet ကေနတဆင့္ ၾကည့္ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ၿပီး သားရဲ႕သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ လည္း Chatting ကေနတဆင့္ ဆက္သြယ္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ သားတို႔အလုပ္သမားေတြရဲ႕ ရသင့္ရ ထိုက္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြကို အလုပ္ရွင္သူေဌးေတြက ခ်ဳပ္ကိုင္ထားတာ မွန္ပါတယ္။ အဲဒီ သူေဌး၊ မန္ေနဂ်ာ၊ ဝဏၰေတြရဲ႕ မတရားမႈလုပ္ရပ္ေတြရွိခဲ့ရင္ ရင္ဖြင့္တိုင္ပင္ အကူအညီေပးဖို႔ စာေစာင္ေတြ၊ အဖဲြ႔အစည္းေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အဲဒီအဖဲြ႕အစည္းက တာဝန္ရွိသူေတြကိုလည္း ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းပမာ ေဆြးေႏြး တိုင္ပင္ခြင့္ရတဲ့အတြက္လည္း ရင္မွာေႏြးေထြးရပါတယ္။ သားအတြက္ စိတ္မပူပါနဲ႔ အေမ။ သားက ကိုယ့္ႏိုင္ငံ၊ ကိုယ့္ေျမ၊ ကိုယ့္ေရမွာရွိတဲ့ အေမ့ကိုပဲ စိတ္ပူတာပါ။ 'အစိုးရ'ဆိုတဲ့ အစိုးမရတဲ့ သားတို႔ႏိုင္ငံမွာရွိတဲ့ အေမေရ။ အခုလာေတာ့မယ့္ ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပဲြအမွီ သားျပန္လာပါမယ္။ သားျပန္လာမယ့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ့ အေမ့ကိုျမင္ေယာင္ရင္း အေဝးတေနရာက သားကန္ေတာ့လိုက္ပါတယ္။<br /><br />သားရဲ႕ အေမ<br />က်န္းမာပါေစလို႔ ဆုေတာင္း ရင္း ...။<br /><br />ထြန္းလင္းေအာင္<br />+ + +</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6372084817378249762-6033328943306664227?l=eveningstar2009.blogspot.com' alt='' /></div>starhttp://www.blogger.com/profile/17451528915920692242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6372084817378249762.post-40718051660985861862009-11-17T15:14:00.000+07:002009-11-17T17:20:23.169+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwJ4wIWu3eI/AAAAAAAAAE0/JacMSQvIrCs/Refugee.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 204px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwJ4wIWu3eI/AAAAAAAAAE0/JacMSQvIrCs/Refugee.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405015271069900258" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">အဂၤလိပ္အေခၚ ရဖ်ဴဂ်ီဆုိတာကုိ ျမန္မာစကားကေတာ့ ဒုကၡသည္လုိ႔ ေခါင္းစဥ္တပ္သတဲ့။ အမွန္တကယ္ေတာ့ အဲ့ဒီရဖ်ဴဂ်ီေတြဟာ တေနရာတည္းမွာပဲ အစုအေဝးတခုအျဖစ္ ေပါင္းစပ္ေနထုိင္ေနရတဲ့အတြက္ ကြန္မ်ဴနတီ လုိ႔ပဲ ေခါင္းစဥ္တပ္ရင္ ရေကာင္းရႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရဖ်ဴဂ်ီလုိ႔ဆုိတာက ပုိေလးနက္မယ္ဆုိတာေတာ့ အမွန္ ပါ။ ဒီရဖ်ဴဂ်ီလုိ႔ေခၚတဲ့ ဒုကၡသည္ေတြဟာ ေနရာအႏွံ႕အျပားမွာ ေန႔စဥ္နဲ႕အမွ် တုိးပြားလာလ်က္ပါပဲ။ ဘယ္လုိ အေၾကာင္းမ်ဳိးနဲ႕ပဲ ျဖစ္ေပၚျဖစ္ေပၚ ဒီရဖ်ဴဂ်ီေတြဟာ ကမၻာေပၚမွာ ေရတြက္လုိ႔မရေအာင္ကုိ ရွိေနၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကမၻာမွာ ဒုကၡသည္ေတြရွိေနတာကုိ သိႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ ၂ဝဝဝ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ (၄) ရက္ေန႔က က်င္းပတဲ့ ကမၻာ့ကုလသမဂၢ အေထြေထြညီလာခံႀကီးကေနၿပီး ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္း ဇြန္လ (၂ဝ) ရက္ေန႔ကုိ ကမၻာ့ ဒုကၡသည္မ်ားေန႔ရယ္လုိ႔ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။<br /><br /><span id="fullpost">တခ်ိန္တခါက အေရွ႕ေတာင္အာရွမွာ တခ်ိန္က ၾကြယ္ဝတဲ့ႏုိင္ငံအျဖစ္ ရပ္တည္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာျပည္နယ္စပ္ တေလွ်ာက္ ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္ခါမွာေတာ့ ဒီရဖ်ဴဂ်ီဆုိတာေတြဟာ သိန္းနဲ႔သန္းနဲ႕ခ်ီၿပီးေတာ့ကုိ ရွိေနတယ္ဆုိတာ ေတာ့ ျငင္းလုိ႔မရတဲ့ အမွန္တရားတခုပါပဲ။ ဒါျမန္မာႏုိင္ငံတခုတည္းမွာတင္ မဟုတ္ပါဘူး။ ကမၻာအႏွံ႔အျပားမွာ လည္း ဒီရဖ်ဴဂ်ီဆုိတာေတြဟာ ဒုနဲ႕ေဒးပါ။ ျမန္မာျပည္မွာ ၁၉၈ဝ နဲ႕ ၁၉၉ဝ အတြင္းမွာ ႐ုိက္ခတ္ခဲ့တဲ့ တုိင္းျပည္ တြင္း ကေသာင္းကနင္း အေျပာင္းအလဲ အေျခအေနေတြေၾကာင့္ အစြန္အဖ်ားမွာရွိတဲ့ တုိင္းရင္းသားဧရိယာ နယ္ေျမေတြဟာ စစ္တပ္ရဲ႕ ဖိအားေအာက္ကုိ ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါတယ္။ စစ္တပ္ဆုိတာ လက္နက္နဲ႕။ လက္နက္ နဲ႕ဆုိေတာ့ လက္နက္ရွိသူက လက္နက္မဲ့သူကုိ၊ အင္အားႀကီးသူက အင္အားနည္းသူကုိ အႏုိင္က်င့္ ဗုိလ္က်ခ်င္ တဲ့စိတ္ေတြေၾကာင့္ တုိင္းရင္းသားနယ္ေျမ အမ်ားအျပားမွာ စစ္တပ္ရဲ႕ ရြာလုံးကြၽတ္ မီး႐ႈိ႕ခံရမႈ၊ သတ္ျဖတ္မႈနဲ႕ အႏုိင္က်င့္မႈေတြေၾကာင့္ ႏုိင္ငံသားေတြဟာ ႏုိင္ငံတြင္း အုိးမဲ့အိမ္မဲ့ လူသားေတြဘဝကုိ ေရာက္ခဲ့ရၿပီး၊ ေတာ ေတာင္ေတြအတြင္းမွာ လွည့္လည္ပုန္းေအာင္းေနရတဲ့ ဒုကၡေတြနဲ႕ ရင္ဆုိင္ခဲ့ရပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းတဲ့ ေတာေတာင္ခရီးလမ္းေတြကုိ ျဖတ္သန္းၿပီး နီးစပ္ရာအိမ္နီးခ်င္း တုိင္းတပါးႏုိင္ငံေတြဆီကုိ ထြက္ခြာလုိ႔ ဘဝသစ္ကုိ စတင္ဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ၾကဟန္ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာအိမ္နီးနားခ်င္းႏုိင္ငံေတြ (အိႏၵိယ၊ ဘဂၤ လားေဒ့ရွ္ နဲ႕ ထုိင္း) ရဲ႕ နယ္နိမိတ္နယ္စပ္ေတြမွာ အေျချပဳဖြဲ႕တည္လာတဲ့ ဒုကၡသည္စခန္းေတြနဲ႕ အတူ ျမန္မာရီဖ်ဴဂ်ီေတြရယ္လုိ႔ ကမၻာမွာ အသိအမွတ္ျပဳခံခဲ့ရပါတယ္။ တုိင္းရင္းသားနယ္ေျမ အမ်ားအျပားမွာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ျပည္တြင္းစစ္ေတြ၊ ဒုကၡျပႆနာေတြေၾကာင့္ ကရင္၊ ကယား၊ မြန္၊ ရွမ္းနဲ႔ အျခား အျခားေသာ တုိင္းရင္းသားမ်ားအပါအဝင္ ဒုကၡသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြဟာ မိမိတုိ႔ အိုးအိမ္ဇာတိကုိ စြန္႔ခြာလုိ႔ နီးစပ္ရာနယ္စပ္ တေလွ်ာက္ေတြမွာရွိတဲ့ ဒုကၡသည္စခန္းေတြမွာ ဝင္ေရာက္အေျခခ် ေနထုိင္ခဲ့ၾကရတယ္။ ထုိင္း ႏုိင္ငံ တခုထဲတင္ပဲ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္မွာ ဒုကၡသည္ စုစုေပါင္း ၁ဝဝဝဝ ေက်ာ္ခန္႕သာရွိခဲ့ေသာ္လည္း ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ယုိယြင္းလာတဲ့အေျခအေနနဲ႕ အင္အားႀကီးမားသူေတြရဲ႕ ဗုိလ္က်လႊမ္းမုိးမႈေၾကာင့္ ၂ဝဝ၆ ခုႏွစ္မွာေတာ့ ရဖ်ဴဂ်ီ အင္အား ၂ဝဝဝဝဝ ေက်ာ္ခန္႔ထိ တုိးပြားလာခဲ့ၿပီး နယ္စပ္တေလွ်ာက္မွာရွိတဲ့ ဒုကၡသည္စခန္းေတြမွာ ဝင္ေရာက္ ခုိလႈံေနထုိင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ၂ဝဝ၉ ခု ႏွစ္မွာဆုိရင္ေတာ့ ထုိင္းႏုိင္ငံတခုတည္းနဲ႕တင္ ရဖ်ဴဂ်ီေတြ ဘယ္ေလာက္ မ်ားေနမလဲဆုိတာေတာ့ ေတြးၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံဆုိတာ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ အိမ္နီး ခ်င္းႏုိင္ငံတခုျဖစ္ ၿပီး ဒုကၡသည္ စခန္းေပါင္း (၉) ခု တိတိအထိ ရွိေနတဲ့ ႏုိင္ငံတခုပါ။ ဒုကၡမ်ဳိးစုံကုိ သယ္ေဆာင္လာတဲ့ ဒီရဖ်ဴဂ်ီ ေတြဟာ နယ္စပ္ေတြမွာ ဖြဲ႕တည္ထားတဲ့ စခန္းေတြထဲမွာ ဝင္ေရာက္ေနထုိင္ၿပီး ႏုိင္ငံတကာ အဖြဲ႕အစည္းေတြရဲ႕ အေထာက္အပံ့အကူအညီနဲ႕ ရပ္တည္ေနထုိင္ေနၾကရပါတယ္။ သူတုိ႕ရဲ႕စိတ္ထဲမွာ ဒီေနရာေလးဟာ ကုိယ့္အိမ္ ကုိယ့္ယာထက္ လုံျခံဳစိတ္ခ်ရတဲ့ေနရာတခုရယ္လုိ႔ ခံစားေနၾကပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ဒီမ်ားျပားလွတဲ့ ဒုကၡ သည္ေတြဟာ လုံျခံဳစိတ္ခ်ရမယ့္ အေျခအေနမွာ မိမိတုိ႔ ေမြးရပ္ေျမကုိ ျပန္ဖုိ႔အတြက္ ဆႏၵရွိေနၾကသူေတြလည္း ျဖစ္ေနျပန္ပါေသးတယ္။ သူတုိ႔ေတြရဲ႕ ဘဝေတြဟာ ဒီဒုကၡသည္စခန္းထဲမွာ အကန္႔အသတ္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ ရွင္သန္ေနထုိင္ေနၾကရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရဖ်ဴဂ်ီေတြရဲ႕ဘဝဟာ ထားရာေန၊ ေစရာသြားဘဝနဲ႕ ႏုိင္ငံတကာရဲ႕ အေပးအကမ္း၊ အစြန္႕အက်ဲ၊ အေထာက္အပံ့ အကူအညီေတြေပၚမွာ ရပ္တည္ေနထုိင္ေနၾကရပါတယ္။ ဒုကၡ သည္ဘဝနဲ႕ အျပင္ထြက္ အလုပ္လုပ္ကုိင္ဖုိ႔ဆုိတာမွာလည္း လက္ခံထားတဲ့ အိမ္ရွင္အစုိးရေတြက ခြင့္ျပဳမႈမရွိတဲ့ အတြက္ အလုပ္အကုိင္အတြက္ အခြင့္အလမ္း အလြန္နည္းပါးလွပါတယ္။ အခုေတာ့ ဒီရဖ်ဴဂ်ီေတြရဲ႕ ဘဝအသစ္ ျပန္ေဆာက္တည္လာေစႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ အိမ္ရွင္ႏုိင္ငံေတြရဲ႕ခြင့္ျပဳမႈနဲ႔ ျပန္လည္ေနရာခ်ထားေရးလုပ္ငန္း ေဆာင္ ရြက္ခ်က္ေတြ ေပၚေပါက္လာခဲ့ပါၿပီ။ ဒါဟာ ရဖ်ဴဂ်ီေတြရဲ႕ဘဝ ျပန္လည္တုိးတက္လာေစဖုိ႔ အခြင့္အလမ္းတရပ္ ျဖစ္ခဲ့သလုိ ရဖ်ဴဂ်ီေတြရဲ႕ ၾကားမွာလည္း ျပန္လည္ေနရာခ်ထားေရးလုပ္ငန္းေတြနဲ႕အတူ ျပႆနာမ်ဳိးစုံေပၚ ေပါက္လာခဲ့ရပါၿပီ။ ရဖ်ဴဂ်ီေတြဟာ မိခင္ႏုိင္ငံရဲ႕ ဥပကၡာျပဳျခင္းကုိခံခဲ့ရတဲ့အျပင္ လူသားခ်င္းစာနာမႈဆုိတာကုိ ႐ုပ္လုံးျပဆြဲကုိင္ထားတဲ့ အိမ္ရွင္ႏုိင္ငံေတြရဲ႕ ခြဲျခားဆက္ဆံမႈကုိလည္း ခံေနၾကရတယ္ဆုိတာေတာ့ မလြဲမေသြ ပါ။ ဒီရဖ်ဴဂ်ီေတြ ေရာက္လာတဲ့အတြက္ အိမ္ရွင္ႏုိင္ငံရဲ႕ ေဒသခံေတြကေတာ့ ရဖ်ဴဂ်ီေတြကုိ ရာဇဝတ္မႈ၊ မူးယစ္ေဆးဝါးမႈနဲ႕ က်န္းမာေရးျပသနာေတြကုိ သယ္ေဆာင္လာတဲ့ အဓိကတရားခံေတြအျဖစ္ ျမင္ေနဆဲပါပဲ …။ ။ –<br /><br />တက္လူ </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6372084817378249762-4071805166098586186?l=eveningstar2009.blogspot.com' alt='' /></div>starhttp://www.blogger.com/profile/17451528915920692242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6372084817378249762.post-56465636844357412892009-11-16T17:01:00.000+07:002009-11-17T18:24:17.112+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwJ5Yv1TV4I/AAAAAAAAAE8/FY81CFkNl5U/fortune.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 241px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwJ5Yv1TV4I/AAAAAAAAAE8/FY81CFkNl5U/fortune.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405015968861869954" border="0" /></a>မဝင္းလုိ႔ပဲ ဆုိပါစုိ႕ ...။<br /><div style="text-align: justify;">''က်မေယာက်္ားက အရက္ေသာက္၊ ဖဲ႐ုိက္နဲ႕က်မကုိလည္း ႏွိပ္စက္ တယ္။ ကေလးတေယာက္နဲ႕ ရြာမွာ က်မ ဘယ္လုိမွ အဆင္မေျပဘူး''<br /><br />အားကုိးရမလားဆုိတဲ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႕ ေယာက်္ားယူခဲ့မိတဲ့ မဝင္းဆီ က ဝမ္းနည္းသံနဲ႕အတူ ထြက္ေပၚလာတဲ့ စကားသံေတြပါ။ လင္ဆုိး မယား တဖားဖားဆုိတဲ့ စကားပုံတခုဟာလည္း မဝင္းတုိ႔လုိ ေယာက်္ား ရ ကံမေကာင္း ရွာသူေတြအတြက္မ်ားလား ...။<br /><br />''က်မအဆင္မေျပေတာ့ အေဒၚတေယာက္ဆီမွာ အကူအညီေတာင္း တယ္။ သူက ေန႔ျပန္တုိးေပးစားတယ္ေလ''<br /><br />မဝင္းဆီက တုိးတုိးလ်လ် ထြက္ေပၚလာတယ္။<br /><br /><span id="fullpost">အေဒၚဆီမွာ ေန႔ျပန္တုိးေပးဖုိ႔အတြက္ မဝင္း ေျပာဆုိအကူ အညီေတာင္းၾကည့္တယ္။ အေဒၚျဖစ္သူကေရာ လုိလုိခ်င္ခ်င္မွေပးရဲ႕လားလုိ႔ ေမးၾကည့္မိေတာ့ ...<br /><br />''အေဒၚက ေမးတယ္။ ဘာလုပ္ဖုိ႔လဲ''ေပါ့။<br /><br />မဝင္းက သူခံစားေနရတဲ့ ဒုကၡေတြကုိ အေဒၚျဖစ္သူထံမွာ ဖြင့္အံထုတ္ပစ္လုိက္မိတယ္။<br /><br />''ေယာက်္ားက အရက္ေသာက္လုိက္၊ ဖဲ႐ုိက္လုိက္နဲ႕ က်မကုိလည္း ႏွိပ္စက္တယ္။ အိမ္မွာလည္း ကေလး တေယာက္နဲ႕ စားစရာကမရွိဘူး'' ဆုိေတာ့ ...<br /><br />မဝင္းအေဒၚက<br /><br />''နင္ဘယ္ေလာက္ယူမွာလဲ''ဆုိၿပီး ေမးတယ္။<br />မဝင္းက တေသာင္းခြဲေလာက္ပါဆုိၿပီး အေဒၚကုိ ခ်ိတုံခ်တုံနဲ႕ ဆုိလုိက္တယ္။<br /></span><div style="text-align: center;"><span id="fullpost">+ + +</span><br /></div><span id="fullpost"><br />ခုေတာ့ မဝင္း အေဒၚဆီကယူထားတဲ့ ေန႔ျပန္တုိးေလးနဲ႕ ေစ်းေလး ဘာေလးေရာင္းၿပီး ရင္းႏွီးလုပ္ကုိင္ စား ေသာက္ေနရတယ္။ အရင္က အေၾကြးေတြလည္း ဆပ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ လင္ရကံမေကာင္းရွာတဲ့ မဝင္းခင္ဗ်ာ လင္ေယာက်္ားရဲ႕ ႏွိပ္စက္မႈေအာက္မွာပဲ ရွိသမွ် အရင္းအႏွီးေလးလည္း စုန္းစျမဳပ္စေပါ့။ သူလုိ ငါလုိ လက္လုပ္ လက္စား လူတန္းစားေတြၾကားမွာ ေစ်းေရာင္းရတာက အေၾကြးက်၊ ေပးရမည့္အတုိးေတြကလည္း တျဖည္း ျဖည္း တရစ္ရစ္နဲ႕ လည္ပင္းထိျမဳပ္လာေတာ့ မဝင္း စိတ္ညစ္ရၿပီ။ အေဒၚကလည္း သူ႔ပုိက္ဆံျပန္လုိခ်င္ၿပီလုိ႔ ေျပာလာေနၿပီ။ ေယာက္်ားကလည္း ခုခ်ိန္ထိ အလုပ္လုပ္လားဆုိေတာ့ မလုပ္။ နဂုိ ဒုံရင္းက ဒုံရင္းအတုိင္း။<br /><br />အေဒၚကေမးလာၿပီ။ ''နင္ဘယ္လုိ ျပန္ဆပ္မွာလဲ'' မဝင္းလည္း ေယာက်္ားက အလုပ္မလုပ္။ အေဒၚကလည္း ပုိက္ဆံျပန္လုိခ်င္ေနၿပီ။ မေစာင့္ႏုိင္ေတာ့ဘူးဆုိလာေတာ့ ဗ်ာမ်ားေနရၿပီေလ။ ''အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ က်မ ဘာကုိမွ မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ပါဘူး''လုိ႔ဆုိၿပီး ရင္ထဲကလႈိက္တက္လာတဲ့ ဝမ္းနည္းသံေလးနဲ႕ ေျပာျပေနရွာတယ္။<br /><br />မဝင္း က ပဲခူးတုိင္း၊ ႏွင္းပုလဲေက်းရြာကပါ။ အတန္းပညာဆုိလုိ႔ ဘာမွမရွိတဲ့ မဝင္းဟာ ႏွစ္လုံးတည္းေသာ ကုိယ့္ နာမည္ေတာင္ ကုိယ္မေရးတတ္ပါဘူး။ ငယ္စဥ္ကတည္းက မိေထြးနဲ႕ အတူေနခဲ့ရေလေတာ့ အခ်ိန္တန္အရြယ္ ေရာက္ေတာ့ အားကုိးရယ္ရွာလုိ႔ ေယာက်္ားယူခဲ့ေပမယ့္ ကံမေကာင္းရွာခဲ့ပါဘူး။<br /><br />မဝင္းဆီကပုိက္ဆံကုိ ျပန္လုိခ်င္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ အေဒၚက မဝင္းကုိ ... ''ဒါဆုိ ညည္းဒီလုိလုပ္ပါလား။ ငါအလုပ္ ေကာင္းတဲ့ဆီ ပုိ႔ေပးမယ္။ ညည္းအေၾကြးေတြလည္း ေက်ေအာင္ေပါ့''လုိ႕ဆုိေတာ့ မဝင္းလည္း အေဒၚ အေၾကြးေတြလည္း ေက်ခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႕ လုိက္လုပ္မယ္ဆုိၿပီး လက္ခံလုိက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ အေဒၚက မဝင္းကုိ အလုပ္အကုိင္ရွာေပးမယ့္ပြဲစားလုိ႔ဆုိတဲ့ အမ်ဳိးသမီးတဦးဆီကုိ ထည့္ေပးလုိက္တယ္။ မဝင္းလည္း ဘာအလုပ္ လုပ္ရမယ္ဆုိတာေတာ့ မသိဘူး။ လုိက္သြားမိတယ္။ <br /></span><div style="text-align: center;"><span id="fullpost">+ + +</span><br /></div><span id="fullpost"><br />မဝင္းကုိေခၚသြားၿပီး အခန္းတခုမွာ ထားတယ္။ ထမင္းလည္း အဲ့ဒီပြဲစားအမ်ဳိးသမီးကပဲ ေကၽြးတယ္။ ေနာက္ ေတာ့ မဝင္းကုိလာေခၚၿပီး ကုန္သည္ေတြနဲ႕ အတူတူအိပ္ဖုိ႔ေျပာပါေတာ့တယ္။ ဒီမွာပဲ မဝင္းသေဘာေပါက္မိ လုိက္တယ္။ အေဒၚရွာေပးတဲ့ ဝင္ေငြေကာင္းတဲ့အလုပ္ဆုိတာကုိ။ တကယ့္ တကယ္ အလုပ္လုပ္ရေတာ့မွ မဝင္း နားလည္လုိက္တယ္။ ေခတ္အေခၚအေဝၚေတြေတာ့ မဝင္း နားမလည္ပါဘူး။ မဝင္းလည္း အေၾကြးေတြက လည္ပင္းထိျမဳပ္ေနေတာ့ မထူးေတာ့ပါဘူးဆုိၿပီး ဝန္းက်င္သစ္မွာ က်င္လည္လုိက္မိေတာ့တယ္။ မဝင္း ပြဲစား ဆုိတဲ့ အမ်ဳိးသမီးႀကီးကေနတဆင့္ အလုပ္လုပ္ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ မဝင္း ပုိက္ဆံမရပါဘူး။ အမွန္တကယ္ေတာ့ မဝင္းကုိ အေဒၚက သူ႔ေငြျပန္ရလုိမႈတခုတည္းနဲ႕ ေရာင္းစားလုိက္ျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။ <br /></span><div style="text-align: center;"><span id="fullpost">+ + +</span><br /></div><span id="fullpost"><br />မဝင္းေညာင္ေလးပင္ၿမိဳ႕တဝုိက္မွာ ကုန္သည္ေတြ၊ ပြဲစားေတြနဲ႕ ကားသမားေတြဆီမွာ ခႏၶာကုိယ္အငွားလုိက္သူ အျဖစ္ က်င္လည္ခဲ့ရၿပီး၊ တေန႔ သူ ဒီထုိင္းႏုိင္ငံဘက္ျခမ္းကုိ ေရာက္လာခဲ့ရပုံကုိ ေျပာပါတယ္။ ''က်မ အဲ့လုိျဖစ္ ေနၿပီး တလခြဲေလာက္ၾကာေတာ့၊ တေန႔ ရြာဘက္ကအသိေတြနဲ႕ ေတြ႕တဲ့အခါက်ေတာ့ က်မလည္း ရွက္က လည္းရွက္။ ေနာက္ၿပီး ေယာက်္ားအႏၲရာယ္ကုိလည္း ေၾကာက္လန္႔မိတဲ့အတြက္ ကေလးကုိေခၚၿပီး ဒီဘက္ကုိ သူငယ္ခ်င္းအကူအညီနဲ႕ ေရာက္လာခဲ့တာ'' ''က်မလည္း ပုိက္ဆံကမရွိေတာ့ သူငယ္ခ်င္းကပဲ လမ္းစားရိတ္ ေလးခံၿပီး ေခၚလာခဲ့တာ'' ဟုလည္း မဝင္းကေျပာသည္။<br /><br />မဝင္း အသက္ (၂၈- ၃ဝ) ခန္႔ရွိေနပါၿပီ။ ေယာက်္ားကုိလည္း နာတဲ့စိတ္နဲ႕ ကေလးေခၚၿပီး ထုိင္းႏုိင္ငံ မဲေဆာက္ ၿမိဳ႕ေလးကုိ ထြက္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ မဝင္း မဲေဆာက္ကုိေရာက္တာ အခုဆုိ တလ နီးပါးေလာက္ရွိေနပါၿပီ။ အခုေတာ့ မဝင္း သူငယ္ခ်င္းနဲ႕အတူ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ေလးအနီးက ရြာကေလးတရြာမွာ ေျပာင္းခ်ဳိး၊ စပါးရိတ္ အလုပ္ေလးနဲ႕ ရတဲ့ဝင္ေငြ ဘတ္ (၄ဝ-၅ဝ) ကုိ (၆) ႏွစ္အရြယ္ သားငယ္ကေလးနဲ႔အတူ သားအမိႏွစ္ေယာက္ ရပ္ တည္ေနၾကရပါတယ္။ ရတဲ့ဝင္ေငြေလးက ေလာက္ငွရဲ႕လားေမးၾကည့္မိေတာ့ ... '<br /><br />'ဒီလုိပဲ ေလာက္ေတာ့ ေလာက္ေပမယ့္၊ မလုံေလာက္ဘူးေပါ့ ေနာ္''လုိ႔<br /><br />ေျပာျပရွာပါတယ္။<br /><br />မဝင္းအေနနဲ႕ ဒီဘက္ကုိေရာက္လာတဲ့အတြက္ ကုိယ္မလုပ္ခ်င္ခဲ့တဲ့အလုပ္ကေန လြတ္ေျမာက္လာခဲ့တဲ့အတြက္ သက္သာရာရတဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။ မဝင္းအေနနဲ႕ တကယ္လုိ႔ အဆင္မ်ားေျပခဲ့ရင္ ျမန္မာျပည္ကုိ ျပန္ဦးမွာလားလုိ႔ ေမးၾကည့္မိလုိက္ေတာ့ သူ႔မ်က္ႏွာေပၚမွာ တစုံတခုကုိ ထိတ္လန္႔ေနတဲ့အရိပ္တခု ႐ုတ္တရက္ ျဖတ္သြားတာကုိ မွိန္ျပျပမီးေရာင္ေလးေအာက္မွာ ေတြ႕လုိက္မိပါတယ္။ တကယ္လုိ႔မ်ား မဝင္းတုိ႔လုိ ပြဲစားလက္ ကံၾကမၼာအပ္ခဲ့ရသူေတြ ျမန္မာႏုိင္ငံထဲမွာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ရွိေနဦးမလဲဆုိတာေတာ့ ...။<br /><br />ေအာက္တုိဘာ ၁၆၊ ၂ဝဝ၉။<br />တကယ့္ျဖစ္ရပ္မွန္တခုအား အမည္နာမမ်ားလႊဲကာ ေရးသားထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ <br /></span><div style="text-align: center;"><span id="fullpost">+ + +</span><br /></div><span id="fullpost"><br /><span style="font-weight: bold;">ေသာႏုတၱရ</span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6372084817378249762-5646563684435741289?l=eveningstar2009.blogspot.com' alt='' /></div>starhttp://www.blogger.com/profile/17451528915920692242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6372084817378249762.post-80083210969627935802009-11-16T11:22:00.000+07:002009-11-17T17:42:36.712+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwJ9YA5EW1I/AAAAAAAAAF8/gKA1o88vfj0/Tazaung+Daing+1.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwJ9YA5EW1I/AAAAAAAAAF8/gKA1o88vfj0/Tazaung+Daing+1.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405020354307709778" border="0" /></a>ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ႕ ႐ုိးရာယဥ္ေက်းမႈ အစဥ္အလာအရ တစ္ႏွစ္တခါ မိမိတုိ႕ တစ္ႏွစ္လုံးလုပ္ခဲ့တဲ့ အမွားေတြ၊ အညစ္ အေၾကးေတြ အကုန္လုံးကင္းစင္သြားေစဖုိ႔ လြဳိင္ကထုံေခၚ မီးေမွ်ာပြဲေတာ္ကုိ ထုိင္းႏုိင္ငံတဝန္းမွာ ႏုိဝင္ဘာ (၁) ရက္ေန႔ကစတင္လုိ႔ စည္းကားသုိက္ၿမိဳက္စြာနဲ႕ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။<br /><div style="text-align: justify;"><br /><span id="fullpost">ငွက္ေပ်ာအူ ေအာက္ခံအဝုိင္းေလးေပၚမွာ သစ္ခြပန္းအပါအဝင္ အျခားေသာ ပန္းမ်ဳိးစုံပါဝင္လုိ႔ ဖေယာင္းတုိင္၊ အေမႊးတုိင္နဲ႕ ပုံေဖာ္ထားၿပီး ျမစ္အတြင္း အသင့္မီးေမွ်ာႏုိင္တဲ့ ထုိင္းအေခၚ ကထုံဆုိတာေလးေတြကုိလည္း လူ တုိင္းလက္ထဲမွာ ေတြ႕ျမင္ရပါတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwJ8HcdjGpI/AAAAAAAAAFs/W98QEBUm29I/Tazaung+Daing+5.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 194px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwJ8HcdjGpI/AAAAAAAAAFs/W98QEBUm29I/Tazaung+Daing+5.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405018970139073170" border="0" /></a>ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံျဖစ္တဲ့ ထုိင္းႏုိင္ငံဆုိတာကလည္း အမ်ားစုက ဗုဒၶဘာသာ ကုိးကြယ္သက္ဝင္သူ မ်ားျဖစ္သလုိ ျမန္မာႏုိင္ငံနဲ႕လည္း ႐ုိးရာယဥ္ေက်းမႈမွာလည္း ဆင္တူလွပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာဆုိရင္ ရာသီ ဥတု ၾကည္လင္ေကာင္းမြန္တဲ့ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔ကုိ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြက်င္းပလုိ႔ တန္ေဆာင္တုိင္မီးထြန္း ပြဲေတာ္ရယ္လုိ႔ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကသလုိ၊ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာလည္း ႐ုိးရာမပ်က္ လြဳိင္ကထုံပြဲေတာ္ကုိ ထုိင္းႏုိင္ငံတဝန္းမွာ ရွိတဲ့ ထုိင္းလူမ်ဳိးေတြက က်င္းပေလ့ရွိပါတယ္။ လြဳိင္ကထုံပြဲေတာ္ကုိ အႀကိဳရက္၊ ကထုံေသး၊ ကထုံႀကီးဆုိၿပီး (၃) ရက္ၾကာဆင္ႏႊဲေလ့ရွိၿပီး ကထုံႀကီးေန႔မွာေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြမွာ အလွဴအတန္း ျပဳလုပ္ၾကပါတယ္။ ယခင္ကေတာ့ လြဳိင္ကထုံပြဲေတာ္မွာ အေမႊးတုိင္၊ ဖေယာင္းတုိင္နဲ႕ သူတုိ႔ရဲ႕ ဆံပင္၊ လက္သည္း၊ ေျခသည္းေတြ ကုိထည့္ၿပီး ေမွ်ာေလ့ေမွ်ာထရွိေသာ္လည္း ခုေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ထုိဓေလ့က မရွိေတာ့ပါဘူး။ အိမ္အျပင္ မထြက္ႏုိင္သူေတြကလည္း ကထုံကုိ ေရဇလုံထဲမွာပဲ ထည့္ေမွ်ာၾကပါတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwJ8A2q_09I/AAAAAAAAAFk/vc9CzgQ2mVA/Tazaung+Daing+6.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 202px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwJ8A2q_09I/AAAAAAAAAFk/vc9CzgQ2mVA/Tazaung+Daing+6.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405018856915719122" border="0" /></a>ျမန္မာႏုိင္ငံ ျမဝတီနယ္စပ္နဲ႕ အနီးဆုံျဖစ္တဲ့ မဲေဆာက္လြဳိင္ကထုံပြဲေတာ္ကုိေတာ့ ေဒသခံ ထုိင္းလူမ်ဳိးေတြ အပါ အဝင္ မဲေဆာက္ေရာက္ ျမန္မာႏုိင္ငံသား အမ်ားစုကလည္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ပါဝင္ဆင္ႏႊဲခဲ့ၾကပါတယ္။ ထုိေန႔က မဲေဆာက္မွာေတာ့ စက္႐ုံအလုပ္႐ုံမ်ားကုိ ပိတ္ေပးထားခဲ့ၿပီး မယ္ေရြးပြဲ၊ စတိတ္႐ႈိး၊ လက္ေဝွ႔ပြဲေတြနဲ႕ မဲေဆာက္ လြဳိင္ကထုံက အေတာ့္ကုိ စည္းကားခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့ျပင္ တာခ်ီလိတ္၊ မယ္ဆုိင္ဘက္မွာလည္း လြဳိင္ကထုံမီးေမွ်ာပြဲ ကုိ စည္းကားသုိက္ၿမိဳက္စြာ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwJ77rMmr9I/AAAAAAAAAFc/ICVjnxVYBZc/Tazaung+Daing+7.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwJ77rMmr9I/AAAAAAAAAFc/ICVjnxVYBZc/Tazaung+Daing+7.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405018767936106450" border="0" /></a>ဒါ့ျပင္ ႏုိင္ငံျခားသား ဧည့္သြားဧည့္လာမ်ားတဲ့ ခ်င္းမုိင္းလြဳိင္ကထုံကလည္ က်ဳံးေဘးတစ္ေလွ်ာက္မွာ ႀကိတ္ ႀကိတ္တုိး ရွိခဲ့ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ေနရာမ်ားဆုိ လမ္းေတြေတာင္ ပိတ္ထားရၿပီး၊ ကား၊ ဆုိင္ကယ္တုိ႔ အဝင္မခံေတာ့ ပါဘူး။ ယဥ္ေက်းမႈျခင္းမတူတဲ့ ႏုိင္ငံျခားသားေတြကလည္း ထုိင္းလြဳိင္ကထုံပြဲေတာ္ကုိ ဝင္ေရာက္ဆင္ႏႊဲရင္း ထုိင္း႐ုိးရာအစားအစာေတြကုိ ျမည္းစမ္းၾကပါတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwJ9q0M4GmI/AAAAAAAAAGE/B-2A_J0NQRU/Tazaung+Daing+2.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 266px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwJ9q0M4GmI/AAAAAAAAAGE/B-2A_J0NQRU/Tazaung+Daing+2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405020677318646370" border="0" /></a>ထုိင္းႏုိင္ငံ ေနရာအႏွံ႔အျပားမွာ က်င္းပခဲ့တဲ့ လြဳိင္ကထုံပြဲေတာ္ဟာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း စည္စည္ကားကား ရွိခဲ့ ေပမယ့္ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းမွာေတာ့ နာမည္ႀကီး ေတာင္ႀကီးတန္ေဆာင္တုိင္ မီးထြန္းပြဲေတာ္ကလြဲလုိ႔ က်န္ေန ရာမ်ားမွာေတာ့ ေျခာက္ေျခာက္ကပ္ကပ္နဲ႕ ၿပီးဆုံးခဲ့ရတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwJ7xPmBD0I/AAAAAAAAAFM/VzcrptHigkA/Tazaung+Daing+4.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwJ7xPmBD0I/AAAAAAAAAFM/VzcrptHigkA/Tazaung+Daing+4.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405018588727807810" border="0" /></a>မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ ပလတ္စတစ္အေရာင္းဆုိင္မွ အလုပ္သမေလးတဦးက ''ျမန္မာႏိုင္ငံမွာလိုေတာ့ မလြတ္လပ္ဘူး ေပါ့။ တန္ေဆာင္တိုင္ပဲြေတာ္ဆိုရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ သိပ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာဘဲ။ လသာတာကအစ လကို ၾကည့္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ၿပိဳင္တူေအာ္ဟစ္ၾကတာ သိပ္ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းတာဘဲ။ ဒီမွာက်ေတာ့ ဒီေန႔မွာ အဖမ္းအဆီးေတြမလုပ္ေပမယ့္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံ၊ကိုယ့္ၿမိဳ႕မဟုတ္ေတာ့ စိတ္ထဲမွာက်ဥ္းၾကပ္ၿပီး ထင္သေလာက္ေတာ့ မေပ်ာ္ပါဘူး။ သမီးကေတာ့ ရန္ကုန္က တန္ေဆာင္တိုင္ပဲြေတာ္ကိုပဲ လြမ္းတယ္။'' ျမန္မာႏုိင္ငံသား တခ်ဳိ႕က ေတာ့ ထုိင္းလြဳိင္ကထုံပြဲေတာ္မွာ ပါဝင္ဆင္ႏႊဲရတာကုိ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကေပမယ့္ ျမန္မာျပည္တန္ေဆာင္တုိင္ကုိသာ ပုိမုိ လြမ္းဆြတ္ေၾကာင္း သိရပါတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwJ7q1eyxRI/AAAAAAAAAFE/HBFbB3jThXk/Tazaung+Daing+3.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 265px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwJ7q1eyxRI/AAAAAAAAAFE/HBFbB3jThXk/Tazaung+Daing+3.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405018478638974226" border="0" /></a>+ + +</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6372084817378249762-8008321096962793580?l=eveningstar2009.blogspot.com' alt='' /></div>starhttp://www.blogger.com/profile/17451528915920692242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6372084817378249762.post-40568953570684156162009-11-16T11:19:00.001+07:002009-12-08T12:36:31.915+07:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwJ-l8C2fsI/AAAAAAAAAGM/dVpRDVt6pK4/Work+Permit.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 400px; height: 225px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwJ-l8C2fsI/AAAAAAAAAGM/dVpRDVt6pK4/Work+Permit.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405021693036363458" border="0" /></a>အလုပ္သမားလက္မွတ္လုပ္ဖုိ႔အတြက္ ရက္ ေက်ာ္သြားသျဖင့္ လုပ္ခြင့္မရလုိက္တဲ့ ေရႊ႔ ေျပာင္း အလုပ္သမား တစ္သိန္းခြဲေက်ာ္ကုိ လက္မွတ္ျပန္လုပ္ခြင့္ ေပးလုိက္ပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />စာရင္းသြင္းထားၿပီးမွ ရက္ေက်ာ္သြားသည့္ အတြက္ လုပ္ခြင့္မရလုိက္သည့္ ျမန္မာ၊ လာအုိ၊ကေမၻာဒီးယားႏုိင္ငံတုိ႔ကေရႊ႕ေျပာင္း အလုပ္သမားေတြအတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီး လုပ္ ေဆာင္ရျခင္းျဖစ္တယ္လုိ႔လည္းထုိင္းအလုပ္ သမားဝန္ႀကီးဌာနရဲ႕ အင္တာနက္ သတင္းစာမ်က္ႏွာေပၚမွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။<br /><br /><span id="fullpost">လက္မွတ္လုပ္ခြင့္ကုိ ဒီလက စတင္လုိ႔ ေနာက္ႏွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီလအထိ အခ်ိန္ထပ္ေပးထားပါတယ္။ ကုန္က်ေငြ ကေတာ့ အရင္လုိ ဘတ္ ၃၈ဝဝ ျဖစ္ၿပီး သက္တမ္းကလည္း အရင္အတုိင္း လာမည့္ႏွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၈ ရက္ေန႔ မွာ ကုန္ဆုံးမွာျဖစ္ပါတယ္။ အခု ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ဖုိ႔ က်န္ေနသူ တစ္ေသာင္းခန္႔နဲ႕၊ ေဆးစစ္ဖုိ႔နဲ႕က်န္းမာေရး အာမခံ မျပဳလုပ္ရေသးသူ တစ္သိန္းခြဲခန္႔ကုိလည္း သတ္မွတ္ရက္အမွီ အၿပီးျပဳလုပ္သြားမယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ကုိးကား -မဇြၽိမ</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6372084817378249762-4056895357068415616?l=eveningstar2009.blogspot.com' alt='' /></div>starhttp://www.blogger.com/profile/17451528915920692242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6372084817378249762.post-52560615068185879462009-11-16T11:11:00.001+07:002009-12-08T12:36:52.383+07:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwJ_jz1lVeI/AAAAAAAAAGU/3GS50IfVRFQ/Driving+License.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 267px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwJ_jz1lVeI/AAAAAAAAAGU/3GS50IfVRFQ/Driving+License.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405022755985118690" border="0" /></a>ျမန္မာ၊ လာအုိနဲ႕ကေမၻာဒီယား စတဲ့ႏုိင္ငံေတြကေနၿပီး ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ လာေရာက္အလုပ္လုပ္ကုိင္ေနတဲ့ ေရႊ႕ ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြအေနနဲ႕ မၾကာမီမွာပဲ ယာဥ္ေမာင္းခြင့္လုိင္စင္ လုပ္ႏုိင္ေတာ့မွာျဖစ္တယ္လုိ႔ သိရပါ တယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />အလုပ္သမားလက္မွတ္ရွိေနရင္ ကုိယ္ပုိင္နာမည္နဲ႕ ယာဥ္ဝယ္ယူခြင့္၊ နာမည္လႊဲေျပာင္းခြင့္ေတြလည္း ရွိလာမွာ ပါ။<br /><br />ထုိင္းကုန္းလမ္း ပုိ႔ေဆာင္ေရးဌာနကေနၿပီး စည္းကမ္းခ်က္ေတြကုိ ျပန္လည္ညႇိႏႈိင္းေဆာင္ရြက္ေနၾကၿပီး ဒီအ ခ်က္အလက္ေတြနဲ႕ပတ္သက္လုိ႔လည္း ထပ္မံညႊန္ၾကားလာဦးမယ္လုိ႔လည္း ဆုိပါတယ္။<br /><br /><span id="fullpost">တကယ္လုိ႔မ်ား လုပ္လုိ႔ရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ထုိင္းလူမ်ဳိးေတြ ယာဥ္ေမာင္း လုိင္စင္လုပ္သလုိ ကုန္က်စားရိတ္ျခင္း က အတူတူပဲလုိ႕ဆုိပါတယ္။ ယာဥ္ေမာင္းသင္တန္းစာေမးပြဲကုိေတာ့ ေျဖဆုိရပါလိမ့္မယ္။ ေရႊ႕ေျပာင္း အလုပ္ သမားေတြအေနနဲ႕ ႏုိင္ငံသားေတြမဟုတ္တဲ့အတြက္ ယာဥ္ပုိင္ဆုိင္ခြင့္တုိ႔ ေမာင္းခြင့္တုိ႔မရွိပါဘူး။ ဒီလုိ မရွိတဲ့ အတြက္ ယခင္ ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြအေနနဲ႕ ဆုိင္ကယ္ေမာင္းတာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ခဏခဏ ျပႆနာ ျဖစ္ေလ့ရွိပါတယ္။<br /><br />ထုိင္းႏုိင္ငံသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ လုိင္စင္မရွိရင္ ‘ဒဏ္ေငြ ဘတ္ ၂ဝဝ ေပးေဆာင္ရေပမယ့္ ေရႊ႕ေျပာင္း အလုပ္သမားတစ္ေယာက္ လုိင္စင္မရွိလုိ႔ ဒဏ္ေငြေဆာင္ရရင္ အနိမ့္ဆုံး ၅ဝဝ နဲ႕ ၂ဝဝဝ ဝန္း က်င္မွာ ရွိပါတယ္။ တကယ္လုိ႔ ယာဥ္ေမာင္းလုိင္စင္ ျပဳလုပ္ခြင့္ကုိ တရားဝင္ရလာခဲ့ၿပီဆုိရင္ ေၾကညာခ်က္နဲ႕တကြ လူထုကုိ အသိ ေပးသြားမွာ ျဖစ္တယ္လုိ႔လည္း ဆုိပါတယ္။<br /><span style="font-weight: bold;"><br />ကုိးကား - သတင္းႏွင့္ မီဒီယာကြန္ယက္</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6372084817378249762-5256061506818587946?l=eveningstar2009.blogspot.com' alt='' /></div>starhttp://www.blogger.com/profile/17451528915920692242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6372084817378249762.post-10733909358199868932009-11-16T11:02:00.001+07:002009-12-08T12:37:09.640+07:00<div style="text-align: justify;">ထိုင္းႏိုင္ငံ၊ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ကို လာေရာက္အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနၾကတဲ့ ျမန္မာအလုပ္သမားအခ်ဳိ႕ဟာ အလုပ္အကိုင္ ရွားပါးလာျခင္းန႔ဲ လုပ္အားခနည္းပါးျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ထိုင္း-လာအိုနယ္စပ္ျဖစ္တဲ့ ခြန္ကယ္ၿမိဳ႕ကို သြားေရာက္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ရန္ ႀကိဳးစားေနၾကပါတယ္။<br /><br />ခြန္ကယ္ၿမိဳ႔ကဆီးႀကိဳေနတဲ့ အလုပ္အကိုင္မ်ားကေတာ့ ပိုက္လုပ္ငန္း (ငါးဖမ္းျခင္း)၊ ၾကက္ၿခံလုပ္ငန္း၊ လုခ်င္း (အသားလံုး) လုပ္ငန္းစသည့္ စက္႐ုံမ်ားျဖစ္ၿပီး လုပ္အားခအျဖစ္ရရွိမွာကေတာ့ ၾကက္ၿခံအလုပ္ကိုႏွစ္သက္ပါက ေန၊ စားစရိတ္ၿငိမ္း တလကို ထိုင္းဘတ္ေငြ ၄၅ဝဝ ရရွိမည္ဟု သိရၿပီး၊ ပိုက္လုပ္ငန္းနဲ႔ လုခ်င္းလုပ္ငန္းတို႔အား လုပ္ကိုင္လိုပါက ေန႔စားခအျဖစ္တေန႔ကို ဘတ္ေငြ ၁၇ဝ ရရွိမွာျဖစ္တယ္လို႔သိရၿပီး အခ်ိန္ပိုလုပ္ရမည္ဆိုပါက တနာရီကို ဘတ္ ၂ဝ ရမွာျဖစ္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။<br /><br /><span id="fullpost">ခြန္ကယ္ၿမိဳ႕ကိုသြားၿပီး အလုပ္လုပ္ဖို႔ျပင္ဆင္ေနတဲ့ ျမန္မာအလုပ္သမားတေယာက္ကေတာ့ ''အလုပ္ရွင္က အလုပ္သမား ၁ဝဝ ေက်ာ္ေခၚထားၿပီးၿပီျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းနဲ႔ သူအပါအဝင္ ေနာက္ထပ္ အလုပ္သမား ၁၂ဝ ေခၚ ယူဦးမွာျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ အဲဒီလို ခြန္ကယ္ကိုသြားၿပီး အလုပ္လုပ္ဖို႔အတြက္ကေတာ့ ကုန္က် စားရိတ္စုစုေပါင္း ဘတ္တစ္ေသာင္းျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒိကုန္က်ေငြကိုလည္း ခ်က္ခ်င္းေပးရန္မလိုဘဲ အလုပ္လုပ္ ကိုင္ေနရင္းနဲ႔ဘဲ လုပ္အားခထဲက ျဖတ္ေတာက္ေလွ်ာ့ေပါ့သြားမယ္လို႔လဲ ေျပာပါတယ္။<br /><br />လတ္တေလာမွာ မဲေဆာက္ကေန ခြန္ကယ္ကိုသြားၿပီး အလုပ္လုပ္မယ့္သူေတြအေနနဲ႔ သူေဌးဆီ စာရင္းေပး သြင္းၿပီးတဲ့ေနာက္ ၃ လသက္တမ္းရွိတဲ့ အလုပ္သမားလက္မွတ္ကို အလုပ္ရွင္မွ လုပ္ေပးေနၿပီး မသြားရခင္ စပ္ၾကားမွာလည္း ေနစရာ၊ စားစရာမ်ား စီစဥ္ေပးထားတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ေနစရာရွိျပီးသူေတြကိုေတာ့ စား စရိတ္အျဖစ္ တရက္အတြက္ တေယာက္ကို ဘတ္ (၄ဝ) ေပးထားေၾကာင္းလည္း ေျပာပါတယ္။<br /><br />''က်ေနာ္တို႔မဲေဆာက္ကိုေရာက္တာ နာဂစ္အၿပီး သိပ္မၾကာခင္က ေရာက္တာပါ။ အခုအခ်ိန္ထိ ဘာအလုပ္မွ မယ္မယ္ရရမရွိေသးပါဘူး။ ပ်ဳိးႏႈတ္၊ စပါးရိတ္၊ ပန္းရံလည္းလုပ္ရပါတယ္။ ပဲလည္း ရိတ္ရတယ္။ စက္႐ံုလည္း လုပ္ဖူးတယ္။ အလုပ္ေတြစံုေနပါၿပီ။ ငတ္တလွည့္၊ ျပတ္တလွည့္နဲ႔ ေနဖို႔စားဖို႔ေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ပါပဲ။ ျမန္မာျပည္ ကို ေငြျပန္ပို႔ဖို႔ဆိုတာ ေတြးေတာင္မေတြးႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ အခုလိုအခြင့္အေရးေပၚတုန္း သြားဖို႔ စီစဥ္ရ တာ။ ဟိုေရာက္မွ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္၊ ဟိုေရာက္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ေျပာတာကေတာ့ တေန႔ကို အခ်ိန္ပို ႏွစ္နာရီ လုပ္ရတယ္ေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္ပိုႏွစ္ နာရီလုပ္ခကို က်ေနာ္တို႔အတြက္ ကုန္က်စားရိတ္အျဖစ္ တႏွစ္ျဖတ္မယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ဒီမွာထက္ေတာ့ သာမွာပဲဆိုၿပီး လင္မယားႏွစ္ေယာက္စလံုး သြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တာ''လို႔ ေျပာပါ တယ္။<br /><br />သူတို႔ေမာင္ႏွံမွာက သမီးငယ္ေလးတေယာက္ရွိၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အဘြားျဖစ္သူနဲ႔ ထားခဲ့ရတာပါ။ အမ်ဳိးသမီး ျဖစ္သူက ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ ေက်ာင္းဆရာမအလုပ္ကို လုပ္ကိုင္ခဲ့သူျဖစ္ၿပီး အမ်ဳိးသားကေတာ့ ဒုတိယႏွစ္ အထိ တကၠသိုလ္ပညာကို သင္ၾကားေနရာက စားဝတ္ေနေရး အခက္အခဲမ်ားနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ မဲေဆာက္ကို ထြက္လာခဲ့ၾကၿပီး အခုလို ခြန္ကယ္အထိ သြားေရာက္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ဖို႔ စြန္႔စားဆံုးျဖတ္လိုက္ၾက ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ +++</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6372084817378249762-1073390935819986893?l=eveningstar2009.blogspot.com' alt='' /></div>starhttp://www.blogger.com/profile/17451528915920692242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6372084817378249762.post-67107740295273345562009-11-16T10:56:00.001+07:002009-12-08T12:37:35.095+07:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwKAKAk_SII/AAAAAAAAAGc/99cLs5tGJ8M/Passport.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 250px; height: 220px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwKAKAk_SII/AAAAAAAAAGc/99cLs5tGJ8M/Passport.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405023412240205954" border="0" /></a>ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ လာေရာက္လုပ္ကုိင္ေနတဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္းျမန္မာ အလုပ္ သမားေတြဟာ တကယ္လုိ႔မ်ား ယာယီႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ကုိ သြား ေရာက္လုပ္ေဆာင္ခဲ့လုိ႔ရွိရင္ စစ္ေဆးခံရမႈ၊ ဖမ္းဆီးခံရမႈ၊ အခြန္ေပး ေဆာင္ရမႈ စတဲ့သတင္းေတြေၾကာင့္ အနည္းနဲ႕အမ်ားဆုိသလုိ ႏုိင္ငံ ကူးလက္မွတ္ကုိ သြားေရာက္လုပ္ေဆာင္ၾကျခင္း မရွိၾကပါ ဘူး။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><span id="fullpost">၂ဝဝ၉ ေအာက္တုိဘာလလယ္အထိ ယာယီႏုိင္ငံကူး လက္မွတ္လုပ္ ေဆာင္သူ (၂ဝဝဝ) ေက်ာ္သာ ရွိပါေသးတယ္ဆုိတာကုိ တာခ်ီလိတ္၊ ျမဝတီနဲ႕ ေကာ့ေသာင္းၿမိဳ႕ေတြက ယာယီႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ ထုတ္ ေပးေရး႐ုံးေတြဆီက လာတဲ့သတင္းေတြအရ သိရပါတယ္။ အတိ အက်ကေတာ့ ၂၁ဝဝ ပါ။ အမ်ဳိး သား ၁၁၃ဝ ဦးနဲ႕ အမ်ဳိးသမီး ၉၉၇ ဦးပါ။ ဒါေပမယ့္ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ ျမန္မာ ေရႊ႕ ေျပာင္းအလုပ္သမားဦးေရ (၂) သန္းေလာက္ထိရွိေနၿပီး အဲ့ဒီ အထဲကမွ (၈) သိန္းနဲ႕ (၁) သန္းၾကားေလာက္ဟာ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ ေနထုိင္ အလုပ္လုပ္ပုိင္ခြင့္လက္မွတ္ မရွိၾကပါဘူး။<br /><br />ျမန္မာျပည္ထဲေရးဌာနကေတာ့ ႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ကုိ လာေရာက္လုပ္ေဆာင္ဖုိ႔ တုိက္တြန္းေနသလုိ ၾကားေနရ တဲ့ ေကာလဟလေတြဟာလည္း စပ္ကူးမတ္ကူး ကာလေတြမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့ကိစၥေတြလုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ေအာက္ ေျခအုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၲရားေတြရဲ႕ ေဖာက္ျပန္တဲ့လုပ္ရပ္ေတြသာျဖစ္ၿပီး တစ္ခါအေရးယူလုိက္ရင္ ေျပလည္လာပါ လိမ့္မယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။<br /><br />ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္း အလုပ္သမားေတြအေနနဲ႕ ဒီလုိယာယီႏုိင္ငံကူး လက္မွတ္ကုိ လုပ္ေဆာင္လုိက္လုိ႔ရွိရင္ ထုိင္း ႏုိင္ငံမွာ ထုိင္းလူမ်ဳိးေတြနဲ႕ တန္းတူ အလုပ္သမားအခြင့္အေရးေတြကုိ ရႏုိင္မွာျဖစ္တယ္ဆုိတာ သိေသာ္လည္း ၾကားေနရတဲ့သတင္းေတြေၾကာင့္ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြခမ်ာ ျမန္မာျပည္ျပန္ ယာယီႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ လုပ္ ေဆာင္ဖုိ႔ကုိ စုိးရြံ႕ေနၾကတုန္းပါပဲ။</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6372084817378249762-6710774029527334556?l=eveningstar2009.blogspot.com' alt='' /></div>starhttp://www.blogger.com/profile/17451528915920692242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6372084817378249762.post-3444962868656762942009-11-16T10:52:00.000+07:002009-11-17T17:55:36.343+07:00<div style="text-align: justify;"> ျမန္မာႏုိင္ငံသားတစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့ ထုိင္းလြဳိင္ကထုံပြဲေတာ္မွာ ပါဝင္ဆင္ႏႊဲရတာကုိ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကေပမယ့္ ျမန္မာျပည္ တန္ေဆာင္တုိင္ကုိသာ ပုိမုိလြမ္းဆြတ္ေၾကာင္း သိရပါတယ္။<br /><br />အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ တမရားမဝင္ အလုပ္သမားမ်ားအျဖစ္ မေလးရွား လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရး စခန္းေတြ မွာ အက်ဥ္းက်ခံေနရတဲ့ ျမန္မာအလုပ္သမား ေထာင္နဲ႕ခ်ီၿပီးရွိေနတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။ အမ်ားစုကေတာ့ အျပန္လမ္းစားရိတ္အတြက္ ေငြမေပးႏုိင္တဲ့အတြက္ ဒီလုိ မေလးရွား အက်ဥ္းစခန္းေတြမွာ ေသာင္တင္ေနရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwKA9f5B_7I/AAAAAAAAAGk/my76Hpb_wUk/Malaysia.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 267px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwKA9f5B_7I/AAAAAAAAAGk/my76Hpb_wUk/Malaysia.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405024296819097522" border="0" /></a><br /><span id="fullpost">ဒီျမန္မာအလုပ္သမားေတြကုိ ဌာေနျပန္ႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ စီစဥ္မႈေတြျပဳလုပ္ေနတယ္လုိ႔ ျမန္မာစစ္အစုိးရ မီဒီယာ ေတြက ထုတ္ျပန္ေျပာၾကားေပမယ့္ ျမန္မာသံ႐ုံးအရာရွိေတြမဟုတ္ပဲ ပြဲစားနဲ႕ ကုိယ္စားလွယ္ေတြပဲ လာေရာက္ တာေၾကာင့္ ဒီအစီအစဥ္ကုိ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြအေနနဲ႕ မယုံၾကည္ရဲဘူးျဖစ္ေနတယ္လုိ႔လည္း သိရပါ တယ္။<br /><br />အခု ဒီမေလးအက်ဥ္းေထာင္ေတြမွာ အက်ဥ္းက်ခံေနရတဲ့ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြမွာ ေငြေၾကးမတတ္ႏုိင္တဲ့ အျပင္ လုံျခံဳေရးအတြက္လည္း စိတ္မခ်ရတာေတြရွိေနတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။ ဟုိတေလာကလည္း မေလး အက်ဥ္းေထာင္ေတြထဲမွာ အမ်ဳိးမ်ဳိးအမည္မသိရတဲ့ေရာဂါေတြနဲ႕ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြ ေသဆုံးမႈျဖစ္ခဲ့ရ တယ္လုိ႔လည္း သိရပါတယ္။<br /></span><div style="text-align: center;"><span id="fullpost">+ + +</span><br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6372084817378249762-344496286865676294?l=eveningstar2009.blogspot.com' alt='' /></div>starhttp://www.blogger.com/profile/17451528915920692242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6372084817378249762.post-55497529338124186932009-11-14T16:43:00.000+07:002009-11-17T18:04:53.373+07:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwKB5HgrM4I/AAAAAAAAAGs/5TjN-gLKR8k/Insein+Prison+1.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 400px; height: 279px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwKB5HgrM4I/AAAAAAAAAGs/5TjN-gLKR8k/Insein+Prison+1.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405025321066640258" border="0" /></a>အခုတေလာ ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္း အလုပ္သ မားတုိ႕ၾကားမွာ ေရပန္းအစားဆုံးနဲ႕ ဒြိဟ အျဖစ္ဆုံးကိစၥကေတာ့ ယာယီႏုိင္ငံကူး လက္မွတ္ လုပ္ေဆာင္ျခင္းပါပဲ။<br /><br />ယာယီနုိင္ငံကူးလက္မွတ္ ျပန္လုပ္တဲ့သူ ေတြ ၾကားမွာေတာင္ တစ္ေနရာနဲ႕ တစ္ေန ရာ မတူညီတဲ့သတင္းေတြ ၾကားေနရပါ တယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕ၾကေတာ့လည္း လြယ္လြယ္ ကူကူ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ။ တခ်ဳိ႕ၾကျပန္ ေတာ့လည္း မလြယ္ကူ မေခ်ာေမြ႕နဲ႕ အဖမ္း ခံရ။ ဒီလုိကိစၥေတြေၾကာင့္ က်န္ေနတဲ့ ျမန္ မာေရႊ႕ေျပာင္း အလုပ္သမားေတြအေနနဲ႕လည္း လုပ္ရေကာင္းႏုိးႏုိး၊ မလုပ္ရေကာင္းႏုိးႏုိးဆုိၿပီး ခ်ီတုံခ်တုံ ျဖစ္ ေနၾကပါတယ္။ ထုိင္းအလုပ္ရွင္ေတြကလည္း လက္မွတ္ျပန္လုပ္ဖုိ႔ တုိက္တြန္းတယ္။ ျမန္မာအာဏာပုိင္ေတြ ဘက္ကလည္း အဖမ္းအဆီးမရွိဘူးလုိ႔ ေျပာတယ္။ ‘ဒါေပမယ့္ ၾကားေနၾကရတာေတြကလည္း ၾကားေနရတယ္။ ဒီေတာ့လည္း ခ်ီတုံခ်တုံျဖစ္ ေနရတာ မဆန္းပါဘူး။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwKB-v_dICI/AAAAAAAAAG0/VS_oxHDqFlA/Insein+Prison.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_GBIm6FFiP-U/SwKB-v_dICI/AAAAAAAAAG0/VS_oxHDqFlA/Insein+Prison.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405025417832505378" border="0" /></a><span id="fullpost">အခုလည္း မြန္ျပည္နယ္၊ မုဒုံၿမိဳ႕နယ္က ေကာ့ခပုံေက်း ရြာ သားေတြအပါအဝင္ ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္း အလုပ္သမား (၆ဝ) နီးပါးေလာက္က ျမဝတီနယ္စပ္မွာ ထုတ္ေပးေနတဲ့ ယာယီႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္လုပ္ဖုိ႔အသြား ျမန္မာ စစ္အာ ဏာပုိင္ေတြကဖမ္းၿပီး အင္းစိန္ေထာင္ကုိ ပုိ႔လုိက္တယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။<br /><br />တရြာတည္းသားျဖစ္တဲ့သူတစ္ေယာက္က ေျပာတာေတာ့ ရြာကေန အေမကဖုန္းဆက္လာၿပီးေတာ့ ရြာကလူေတြ ေတာ့ အင္းစိန္ေထာင္ေရာက္ေနတယ္။ မွတ္ပုံတင္ ရွိမရွိ နဲ႕၊ ရြာက ဟုတ္မဟုတ္ လာေမးေနတယ္။ မွတ္ပုံတင္ မရွိတဲ့သူေတြကေတာ့ ပုိက္ဆံေပးရမယ္။ ရွိတဲ့သူေတြကုိ လည္း ပုိက္ဆံေပးမွ ျပန္လႊတ္မယ္ေျပာတယ္။ ပတ္စ္ပုိ႔သြားမလုပ္ဖုိ႔ကုိလည္းမွာတယ္။<br /><br />မုဒုံၿမိဳ႕နယ္ဘက္က အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ကလည္း ထုိင္းလုပ္ငန္းရွင္က ယာယီႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ လုပ္ဖုိ႔ေစ လႊတ္ခဲ့စဥ္ အဖမ္းခံရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ (၆ဝ) နီးပါးရွိၿပီး အမ်ဳိးသမီးေတြလည္းပါေၾကာင္း၊ ရြာက မိဘေတြက လည္း ဒီမွာရွိတဲ့သားသမီးေတြကုိ ပတ္စ္ပု႔ိမလုပ္ဖုိ႔ ဖုန္းဆက္မွာေနေၾကာင္းေျပာပါတယ္။ သူတုိ႔ေတြအေနနဲ႕ လည္း အလုပ္ရွင္က ပတ္စ္ပုိ႔မလုပ္ရင္ မေနရဘူးေျပာတယ္။ ပတ္စ္ပုိ႔ သြားလုပ္တဲ့သူေတြကုိလည္း ဖမ္းၿပီး ေထာင္ခ်ေနတယ္ဆုိေတာ့ ဘာလုပ္ရမွန္းကုိ မသိေတာ့ဘူးလုိ႔ ေျပာျပပါတယ္။<br /><br />ဒီလုိဖမ္းတာဆီးတာေတြ ဟုတ္ မဟုတ္ သိခ်င္လုိ႔ ျမဝတီဘက္မွာရွိတဲ့ ပတ္စ္ပုိ႔ထုတ္ေပးေရး႐ုံးေတြကုိ ဖုန္း ဆက္သြယ္ေမးျမန္းၾကည့္ေတာ့လည္း ဖုန္းကုိင္မယ့္သူမရွိပါဘူးတဲ့။ ေအးဂ်င့္တစ္ေယာက္ကုိေမးျပန္ေတာ့ လည္း ''ဖမ္းဆီးတာမရွိဘူး၊ မဟုတ္ဘူး၊ တစ္ေယာက္မွ ဖမ္းတာမရွိဘူး'' ဆုိၿပီးေတာ့ ေျဖသြားပါတယ္။<br /><br />ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ လာေရာက္လုပ္ကုိင္ေနတဲ့ ကေမၻာဒီးယားနဲ႕ လာအုိႏုိင္ငံက အလုပ္သမားေတြကုိ သူတုိ႔အစုိးရ ေတြကေတာ့ ယာယီပတ္စ္ပုိ႔ေတြကုိ ထုိင္းႏုိင္ငံအတြင္းမွာ လာေရာက္လုပ္ကုိင္ေပးတဲ့အတြက္ အလုပ္သမား ေတြ အေနနဲ႕ အခ်ိန္ကုန္၊ စရိတ္ကုန္မႈနည္းပါးစြာနဲ႕ အဆင္ေျပစြာလုပ္ကုိင္ေနႏုိင္ၾကပါတယ္။<br /><br />ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္း အလုပ္သမားေတြမွာသာ ျမန္မာႏုိင္ငံသားျဖစ္ေၾကာင္း မွတ္ပုံတင္ျပသႏုိင္ရမည္ျဖစ္ၿပီး ေနရပ္ ရင္းလိပ္စာကုိလည္း အတိအက်ေျပာရမွာ ျဖစ္ပါတယ္ဆုိေတာ့ ေနာက္ကြယ္မွာ ၿခိမ္းေျခာက္မွာကုိ အားလုံးက စုိးရြံ႕ေနၾကပါတယ္။<br /><div style="text-align: center;">+ + +</span><br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6372084817378249762-5549752933812418693?l=eveningstar2009.blogspot.com' alt='' /></div>starhttp://www.blogger.com/profile/17451528915920692242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6372084817378249762.post-66859322581565744562009-11-14T16:37:00.000+07:002009-11-14T16:41:36.283+07:00<div style="text-align: justify;">ထုိင္းႏုိင္ငံေတာင္ပုိင္း၊ စူရဌာနီ ခ႐ုိင္၊ ေကာ့စေမြၿမိဳ႕တြင္ ျမန္မာအလုပ္သမတဦး သတ္ျဖတ္ခံရေၾကာင္း သိရပါ တယ္။<br /><br />အိမ္အမွတ္ (၂ဝ၈/၁၂၄/မူ (၁) တြင္ အပုပ္နံ႔မ်ားထြက္ေနသည့္အတြက္ အနီးအနားပတ္ဝန္းက်င္မွ အေၾကာင္း ၾကားသျဖင့္ ေအာက္တုိဘာ (၁၅) ရက္ေန႔ ညေန (၃) နာရီခန္႔တြင္ အမႈစစ္ရဲအရာရွိအခ်ဳိ႕မွ သြားေရာက္ စစ္ ေဆးခဲ့ပါတယ္။<br /><br /><span id="fullpost">ေသဆုံးသူမျဖဴမွာ အသက္ (၂၆) ႏွစ္အရြယ္ရွိၿပီး အိမ္ေနာက္ဖက္ရွိ လုပ္သမားမ်ားေနထုိင္ရာ အိပ္ခန္းအတြင္းရွိ အိပ္ယာေပၚတြင္ လည္ပင္းႏွင့္ ခႏၶာအႏွံ႔တြင္ ဓားဒဏ္ရာမ်ားစြာျဖင့္ ေသဆုံးေနျခင္းျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />မျဖဴအလုပ္လုပ္ကုိင္ေနသည့္ အလုပ္ရွင္သည္ ေလယာဥ္ကုမၸဏီမွ အသက္ (၄၂) အရြယ္ရွိ ဟုန္ႏြယ္နန္ ကယ္စလာျဖစ္ၿပီး ေအာက္တုိဘာ (၁၁) ရက္ေန႔ကတည္းက ဘန္ေကာက္ျမိဳ႕သုိ႔ အလည္အပတ္သြားေနၿပီး ေန အိမ္တြင္ မျဖဴတစ္ဦးတည္းသာ က်န္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />လူသတ္သမားကေတာ့ မျဖဴကုိ အဓမၼျပဳက်င့္ရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ပုံရၿပီး အဖုိးတန္ပစၥည္းနဲ႕ ေငြေတြကုိလည္း ယူငင္လုိ႔ သြားပါတယ္။ ယခုကဲ့သုိ႔ မျဖဴ ေသဆုံးေနတာကုိ သုံးရက္ေျမာက္ေန႕မွာမွ သိရွိရျခင္းျဖစ္ၿပီး ရဲမွဴးႀကီး စီလီ ခ်ဳိင္စူစပ္က အဓမၼျပဳက်င့္ရန္ ၾကံစည္မႈ၊ လုယက္မႈ၊ လူသတ္မႈေတြနဲ႕ လူသတ္သမားကုိ တရားစြဲႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနတယ္လုိ႔ ေျပာဆုိခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္း အလုပ္သမားမ်ား သန္းနဲ႕ခ်ီၿပီးရွိေနတဲ့အနက္မွာ ‘ဒီလုိ အိမ္တြင္းအကူအလုပ္ သမား အမ်ားအျပားရွိေနခဲ့ေပမယ့္ စနစ္တက် စာရင္းျပဳစုထားမႈမရွိျခင္း၊ ျပဳစုရန္ခက္ခဲျခင္း၊ အလုပ္သမားမ်ား အေနနဲ႕လည္း ပူေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈ မရွိျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ အသတ္ခံရျခင္း၊ အဓမၼျပဳက်င့္ခံရျခင္း၊ လုပ္ခလစာ မရရွိျခင္း စတဲ့ျပႆနာ တစ္စုံတစ္ရာေပၚေပါက္လာပါက ကူညီေဆာင္ရြက္လုိသူမ်ားအေနျဖင့္ အခက္အခဲမ်ား ျဖင့္ ရင္ဆုိင္ရပါတယ္။</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6372084817378249762-6685932258156574456?l=eveningstar2009.blogspot.com' alt='' /></div>starhttp://www.blogger.com/profile/17451528915920692242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6372084817378249762.post-72007467247811074242009-11-14T16:31:00.000+07:002009-11-14T16:37:06.783+07:00<div style="text-align: justify;">မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ရွိ ဘန္႔ႏုရာ (ဘတ္ႏွစ္ရာဟု ေခၚတြင္ၾကသည္) ရပ္ကြက္ရွိ နာမည္ႀကီးသိုးေမႊး စက္႐ုံတ႐ုံမွာ စက္ရံုပိုင္ရွင္က အလုပ္ခ်မေပးႏိုင္ေတာ့တဲ့အတြက္ စက္႐ံုရွိအလုပ္သမားမ်ားမွာ အလုပ္လက္မဲ့ဘဝသို႔ ေရာက္ သြားခဲ့ရသည္။<br /><br />သိုးေမႊးလုပ္ငန္းကိုလုပ္ကိုင္လာသည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ ထိုစက္႐ုံသည္ ယခုအခ်ိန္တြင္ စက္႐ံုပိုင္ရွင္မွ အလုပ္မေပးႏိုင္ေတာ့ေသာေၾကာင့္ စက္ရံုပိတ္ေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း အလုပ္သမားမ်ားအား ေျပာလိုက္သည့္အခ်ိန္တြင္ အလုပ္သမားမ်ား ရရန္က်န္ရွိေနေသးေသာ လုပ္အားခလစာမွာ ႏွစ္လစာရွိေနေသး ေသာေၾကာင့္ မေက်နပ္ေသာအလုပ္သမားအခ်ဳိ႕က ဆဝါဒီကန္႐ံုး (အလုပ္သမားအခြင့္အေရး ကာကြယ္ေရး႐ံုး) သို႔ သြားေရာက္တိုင္ၾကားခဲ့သည္။<br /><br /><span id="fullpost">ထိုသို႔ သြားေရာက္တိုင္ၾကားခဲ့သူမ်ားထဲ ပါဝင္သူတစ္ဦး၏ေျပာျပခ်က္အရ ဆဝါဒီကန္႐ံုးရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္က အလုပ္သမားမ်ား ရရန္က်န္ရွိေနေသးသည့္ ၾသဂုတ္လႏွင့္၊ စက္တင္ဘာလအတြက္ လစာမ်ားကို အလုပ္ရွင္မွ ျပန္လည္ထုတ္ေပးရန္ ရက္ခ်ိန္းသတ္မွတ္ေပးခဲ့သည္။ ၾသဂုတ္လတြက္ လုပ္အားခကို ႏုိဝင္ဘာလ (၁၁ လပိုင္း) မွာထုတ္ေပးရန္ႏွင့္ စက္တင္ဘာလအတြက္ လုပ္အားခကို ဒီဇင္ဘာလတြင္ ျပန္လည္ထုတ္ေပးရန္ျဖစ္ၿပီး၊ လုပ္အားခအားလံုးမရခင္ကာလမ်ားတြင္ စက္႐ုံတြင္သာ ေနထိုင္ေစရန္ျဖစ္ၿပီး ဟင္းဖိုးအျဖစ္လည္း အလုပ္ သမားတဦးလွ်င္ တရက္အတြက္ ၂၅ ဘတ္ႏႈန္း ေပးထားရမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ေပးခဲ့သည္။<br /><br />''အလုပ္သမားအခြင့္အေရးေတြ၊ ဘာေတြေတာ့ နဲနဲပါးပါးသိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ အရင္လုပ္ခဲ့တဲ့ စက္႐ံုတုန္းကလည္း အခုလိုပဲ သူေဌးက ဘာမေျပာညာမေျပာနဲ႔ စက္႐ံုပိတ္လိုက္တယ္။ က်ေနာ္တို႔က မေက်နပ္ လို႔သြားတိုင္တယ္။ ေဖာင္ေတြ ဘာေတြျဖည့္ရတယ္။ ဆဝါဒီကန္လည္းေရာက္တယ္။ ေနာက္ဆံုး ေရွ႕ေနေတြ ဘာေတြငွားၿပီး တရား႐ံုးတက္ရတယ္။ အခုထိ ဘာမွမထူးျခားေသးပါဘူး။ (၄) ႏွစ္ေလာက္ရွိေနပါၿပီ။ အခ်ဳိ႕ဆို နစ္နာေၾကးရမယ္ဆိုရင္ေတာင္ လာမယူႏိုင္ၾကေတာ့ဘူးေပါ့။ အဲဒါေတြေၾကာင့္ အခုလည္း သူေဌးေပးမယ္ဆိုတဲ့ ကိုယ့္လုပ္အားခေလးပဲ ေစာင့္ယူေတာ့မယ္ဆိုၿပီး ေနေနရတာပဲ'' လို႔ အဲဒီစက္ရံုမွာလုပ္ေနတဲ့ အလုပ္သမား တဦးကေျပာပါတယ္။<br /><br />ယခုအခ်ိန္တြင္ အလုပ္သမားတခ်ဳိ႔မွာ အလုပ္ရွင္မွ ထုတ္ေပးမည့္လုပ္အားခအား ေစာင့္ဆိုင္းရန္ အခ်ိန္မလံု ေလာက္ေတာ့ေသာေၾကာင့္ အျခားစက္႐ံုမ်ားသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕လုပ္ကိုင္သူမ်ားရွိသလို ျမန္မာျပည္သို႔ ျပန္သြားၾက သူမ်ားလည္းရွိေနပါတယ္။ အခ်ဳိ႔သူမ်ားကေတာ့ ပန္းရံ၊ စပါးရိတ္၊ ေတာင္ယာလုပ္၊ ေစ်းေရာင္း စသည့္ ရရာ အလုပ္မ်ား လုပ္ကိုင္ေနၾကရင္းျဖင့္ အလုပ္ရွင္မွေပးလာမည့္ မိမိတို႔၏ လုပ္အားခကို ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကရဆဲ ျဖစ္ သည္။+ +</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6372084817378249762-7200746724781107424?l=eveningstar2009.blogspot.com' alt='' /></div>starhttp://www.blogger.com/profile/17451528915920692242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6372084817378249762.post-84910955344896136772009-11-03T10:34:00.000+07:002009-11-03T10:35:12.362+07:00<div style="text-align: justify;">မြန္ျပည္နယ္၊ ေက်ာက္ေရ တြင္းေက်းရြာမွ ထိုင္းႏိုင္ငံကို လာေရာက္အလုပ္လုပ္ကိုင္ေန ၾကတဲ႔ ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမား မ်ားရဲ႕ မိသားစုဝင္မ်ားထံမွ အာ ဏာပိုင္တုိ႕က ဝင္ေငြခြန္မ်ား ေကာက္ခံေနတဲ့အေၾကာင္းကို ေဒသခံမ်ားက ေျပာဆိုေနၾကပါ တယ္။<br /><br /><span id="fullpost">ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အလုပ္အကိုင္ ရွားပါးမႈ၊ စီးပြားေရးအဆင္မေျပမႈ ေတြဟာ တေန႔တျခား တုိးမ်ား လာတာေၾကာင့္ လူငယ္မ်ားနဲ႔ လူလတ္ပိုင္းအမ်ားစုတုိ႕ဟာ အိမ္ နီးခ်င္းျဖစ္တဲ့ ထိုင္းႏိုင္ငံကို လာ ေရာက္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနၾကရ ပါတယ္။ လုပ္ငန္းခြင္အတြင္းက ရရွိတဲ့လစာေငြကိုလည္း နည္း မ်ဳိးစံုနဲ႔ ျဖတ္ေတာက္အႏိုင္က်င့္ ခံေနၾကရတာေၾကာင့္ ခ်ဳိးျခံေျ>ြခ တာသံုးစဲြၿပီး မိဘေတြဆီပို႕ေပး ေနၾကရတဲ့ ျမန္မာေရြ႕ေျပာင္းအ လုပ္ သမားမ်ားရဲ႕အျဖစ္ကေတာ့ ျပာသာ ျပာၿပီး ဖဲြမထြက္တဲ့အျဖစ္ မ်ဳိးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနၾကရပါတယ္။<br />ျခစ္ျခစ္ကုတ္ကုတ္စုေဆာင္း သိမ္းဆည္းထားတဲ့ လုပ္အားလ စာကို မိဘမ်ားထံ ပို႔ေဆာင္ျပန္ ေတာ့လည္း အာဏာပိုင္မ်ားက တဆင့္ ရပ္ကြက္၊ ေက်းရြာကလူ ႀကီးဆိုသူေတြက အထက္အမိန္႔ အရလို႕ေျပာၿပီး က်န္ရစ္တဲ့မိသား စုေတြဆီက (၁) ႏွစ္အလုပ္သြား လုပ္ရင္ တစ္သိန္း၊ (၂) ႏွစ္သြား လုပ္ရင္ ႏွစ္သိန္း၊ ဆယ္ႏွစ္လုပ္ ရင္ ဆယ္သိန္းေပးရမယ္ဆိုၿပီး အတင္းအဓမၼေတာင္းရမ္းေနၾက တယ္လို႔ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ လာေရာက္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ မြန္ျပည္ နယ္၊ ေက်ာက္ေရတြင္းေက်းရြာ က ျမန္မာေရြ႔ေျပာင္းအလုပ္သမ တဦးက ရင္ဖြင့္ေျပာဆုိခဲ့ပါတယ္။</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6372084817378249762-8491095534489613677?l=eveningstar2009.blogspot.com' alt='' /></div>starhttp://www.blogger.com/profile/17451528915920692242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6372084817378249762.post-48155503860395064442009-11-03T10:32:00.000+07:002009-11-16T15:52:13.723+07:00<div style="text-align: justify;"> ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ားရဲ႕ သားသမီးေတြကို ထိုင္းအလုပ္သမားဝန္ႀကီးဌာနက မွတ္ပံုတင္ခြင့္ျပဳမွာ ျဖစ္ၿပီး၊ ဒီလိုခြင့္ျပဳတာဟာလည္း ပထမဆံုးအႀကိမ္ျဖစ္ပါတယ္။ ကေလးမ်ားရဲ႕ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး၊ လူမႈဖူလံု ေရးေတြလည္းရမွာျဖစ္တယ္လို႔ အမ်ားက သံုးသပ္ေျပာဆိုေနၾကပါတယ္။<br /><br /><span id="fullpost">တရားဝင္ျမန္မာ ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ားရဲ႕ (၁၅) ႏွစ္ေအာက္ကေလးမ်ားကို သက္ဆိုင္ရာ နယ္ေျမအုပ္ခ်ဳပ္ ေရး႐ံုးမ်ားတြင္ တစ္ပတ္အတြင္း မွတ္ပံုတင္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုင္းႏိုင္ငံ အလုပ္သမားဝန္ႀကီး ဌာနရဲ႕ အခုလို ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ထားတာကို အစိုးရအဖဲြ႔ရဲ႕ အတည္ျပဳခ်က္ရယူၿပီးမွ မွတ္ပံုတင္ ထုတ္ေပးမယ့္ရက္ ကို သတ္မွတ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />မွတ္ပံုတင္မယ့္ရက္ကို တစ္ပတ္ သတ္မွတ္ရျခင္းက ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ားက ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ က်န္ခဲ့တဲ့ ၎တို႔ရဲ႕ ကေလးေတြကို ျပန္ေခၚမွာစိုးတာေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္လို႔ ထိုင္းအလုပ္သမားဝန္ႀကီး ႏိုင္ဖိုင္ ထံုကေယာက္ေထာင္ကေျပာသည္ကို မာတီခြၽန္သတင္းစာမွာ ေရးသားေဖာ္ျပထားတာပါ။<br /><br />ျမန္မာကေလးမ်ား မွတ္ပံုတင္ခြင့္ရခဲ့ပါက ယခင္အခ်ိန္က က်န္းမာေရးခ်ဳိ႕တဲ့သည့္ အခ်ိန္မ်ဳိးတြင္ ကုန္က်စားရိတ္ မ်ားစြာေပးေဆာင္ရေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းအပ္သည့္အခ်ိန္မ်ားတြင္ ေမြးစာရင္းေတာင္းသည့္အခါ အခက္အခဲမ်ားစြာ ရွိေၾကာင္း၊ ျမန္မာကေလးငယ္မ်ားတြင္ ေမြး၏စာရင္းမရွိေသာေၾကာင့္ အခက္အခဲမ်ားစြာရွိေၾကာင္းႏွင့္ ဥပေဒ အရ ကေလးတိုင္း ေက်ာင္းတက္ႏိုင္သည္ဆိုေသာ္လည္း တစ္ခ်ဳိ႕ေက်ာင္းမ်ားက လက္မခံသည့္အတြက္ ကေလး အခ်ဳိ႕မွာ ေက်ာင္းမတက္ရေၾကာင္း၊ တခါတရံတြင္ မိဘမ်ား ရဲဖမ္းခံရခ်ိန္တြင္ ကေလးမ်ားပါ ပါလာသျဖင့္ အခ်ဳပ္ ခန္း၊ ေထာင္မ်ားတြင္ ကေလးမ်ားဟာ မိဘမ်ားနဲ႔အတူတူေနၾကရေၾကာင္းကို Map Foundation ထိုင္းႏိုင္ငံ ေတာင္ပိုင္းမွ တာဝန္ခံ ကိုနစ္က ဗီြအိုေအကို ေျပာထားတာပါ။<br /><br />''အဲဒီလိုမ်ဳိး အခြင့္အေရးေပးရင္ေတာ့ ေကာင္းသင့္သေလာက္ ေကာင္းတာေပါ့ေနာ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ တခ်ဳိ႕မိသားစုေတြအေနနဲ႔ မျပန္ႏိုင္ဘူး။ သူတို႔အေနနဲ႔ေတာ့ ေကာင္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ တခုရွိတာက က်မတို႔မွာ ဝင္ေငြက သူတို႔ေတြနဲ႔ တန္းတူမရွိဘူး။ မရွိတဲ့အခါၾကေတာ့ သူတို႔က အခြင့္အေရးေပးေပမယ့္ အဲဒီအခြင့္အေရး ကို လူတိုင္းယူလို႔မရဘူး။ ဥပမာ ေက်ာင္းသြားမယ္ဆိုရင္ ထားခြင့္ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ မိဘေတြက ထိုင္းလစာနဲ႔ မတူ တဲ့အခါၾကေတာ့ ကိုယ့္ကေလးေတြက ဒီရွမ္းေတြၾကားထဲ မ်က္ႏွာငယ္ေနမလား။ အဲလိုမ်ဳိးေပါ့ေနာ္။'' မုဒံုၿမိဳ႔ နယ္ကလာတဲ့ အလုပ္သမတဦးက ဗီြအိုေအက ကိုေက်ာ္ထင္ကို ေျပာျပသြားတာပါ။ + + +</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6372084817378249762-4815550386039506444?l=eveningstar2009.blogspot.com' alt='' /></div>starhttp://www.blogger.com/profile/17451528915920692242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6372084817378249762.post-29764444241458371752009-11-03T10:30:00.000+07:002009-11-14T14:19:05.449+07:00<div style="text-align: justify;">ယခုလ ေအာက္တုိဘာ (၂၅) ရက္ ေန႔ မနက္ (၃) နာရီခန္႔က မဲေဆာက္ၿမိဳ႕၊ ဖတစ္ရြာအနီးရွိ တမာတန္းစုတြင္ ေတာင္ ယာက်ဘန္းအလုပ္ကုိ လုပ္ကုိင္လ်က္ရွိ သည့္ ေမာင္သန္းခ်စ္ (ခ) ေမာင္လက္ ပြားသည္ မိမိကုိယ္ကုိႀကိဳးဆြဲခ်ကာ အ ဆုံးစီရင္သြားခဲ့တယ္လုိ႔သိရပါတယ္။<br /><br /><span id="fullpost">ကြယ္လြန္သူ ေမာင္သန္းခ်စ္ေခၚ ေမာင္လက္ပြားသည္ အသက္ (၁၈) ႏွစ္ရွိၿပီျဖစ္ၿပီး အဖ ဦးဝင္းၾကည္၊ အမိ ေဒၚခင္စန္း၊ ညီမ မျမင့္ျမင့္ခုိင္တုိ႔ႏွင့္ အတူ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ ေတာင္ယာက်ဘန္း အလုပ္ကုိလာေရာက္လုပ္ကုိင္ေနသည္ မွာ တႏွစ္ခန္႔ရွိၿပီျဖစ္ပါတယ္။အမႈျဖစ္ပြားပုံအား အေသးစိတ္ အား စုံးစမ္းၾကည့္ရာ ေမာင္သန္းခ်စ္ေခၚ ေမာင္လက္ပြားသည္ ကပ္ဘိဘန္းေက်း ရြာရွိ ေပါင္မုန္႔အထည္ခ်ဳပ္စက္႐ုံႀကီးတြင္ သန္႔ရွင္းေရးအလုပ္ကုိ လုပ္ကုိင္လ်က္ရွိ သည့္ အသက္ (၃ဝ) ရွိ မခင္မာခ်ဳိႏွင့္ ေမတၱာမွ်ကာ ႏွစ္ဦးသေဘာတူအၾကင္ လင္မယားအျဖစ္ ေပါင္းသင္းေနထုိင္ခဲ့ ၾကၿပီး (၂) ရက္အၾကာတြင္ မခင္မာခ်ဳိမွာ ျမဝတီသုိ႔ ျပန္သြားသည့္အတြက္ ေမာင္ သန္းခ်စ္ေခၚ ေမာင္လက္ပြားမွာ ခြဲသြား သည့္အျဖစ္အား မခံစားႏုိင္ပဲ ယခုကဲ့သုိ႔ မိမိကုိယ္ကုိ ႀကိဳးဆြဲခ်ကာ အဆုံးစီရင္ သြားခဲ့ျခင္းျဖစ္တယ္လို႔ ကြယ္လြန္သူနဲ႕ နီးစပ္တဲ့အသုိင္းအဝုိင္းမ်ားအရ သိရပါ တယ္။ + + ++ + +</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6372084817378249762-2976444424145837175?l=eveningstar2009.blogspot.com' alt='' /></div>starhttp://www.blogger.com/profile/17451528915920692242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6372084817378249762.post-30436566815646584342009-11-03T10:26:00.000+07:002009-11-03T10:29:36.578+07:00<div style="text-align: justify;">ထိုင္းႏိုုင္ငံ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ရွိ (SPT) စက္႐ံုတြင္ လုပ္ငန္းရွင္မွ အ လုပ္သမားမ်ားအား ေပးရမည့္လ စာေငြကို သတ္မွတ္ထားသည့္ရက္ ထက္ ေနာက္က်ေနတာေၾကာင့္ အ လုပ္သမားမ်ားက မေက်နပ္သျဖင့္ ဆႏၵျပမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သတင္းရရွိ သည္။<br />ယင္းစက္႐ံုသည္မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ ကပ္ပိဘန္းေက်းရြာအနီး အေမေမွ်ာ္ ဘုရားသို႔သြားသည့္လမ္းတြင္ တည္ ရွိၿပီး အလုပ္သမားဦးေရမွာ (၇ဝဝ) ေက်ာ္ရွိသည့္ စက္႐ုံတစ္႐ုံျဖစ္သည္။<br /><br /><span id="fullpost">(</span>SPT<span id="fullpost">) အထည္ခ်ဳပ္စက္႐ံုမွ လုပ္ငန္းရွင္သည္ ယခင္လစာေငြ ေပး ေခ်သည့္ရက္ထက္ ေနာက္က်ေန သည့္တိုင္ လစာေငြမ်ားအား ထုတ္ ေပးရန္ပ်က္ကြက္ေနေသာေၾကာင့္ အ လုပ္သမားမ်ားမွာ စားဝတ္ေနေရး အခက္အခဲမ်ားႏွင့္ႀကံဳေတြ႔ေနၾကရ ရကာ (၂၁၊ ၉ ၊ ဝ၉) ရက္ေန ့ ည ေန အလုပ္ဆင္းခ်ိန္မွစ၍ (၂၂၊ ၉ ၊ ဝ၉) ရက္ေန႔ တေန႔လံုး အလုပ္မ ဆင္းၾကေတာ့ဘဲ ဆႏၵျပၾကရန္ လႈံ႕ ေဆာ္မႈမ်ားျပဳလုပ္ေနသည္ကို အ လုပ္ရွင္ၾကားသိသြားသည့္အတြက္ ေၾကာင့္ (၂၂၊ ၉ ၊ ဝ၉) ရက္ေန ့တြင္ လစာေငြမ်ား ထုတ္ေပးမည္ျဖစ္ ေၾကာင္း လုပ္ငန္းရွင္ႏွင့္နီးစပ္သူတစ္ ဦးထံမွ သတင္းရရွိသည္။</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6372084817378249762-3043656681564658434?l=eveningstar2009.blogspot.com' alt='' /></div>starhttp://www.blogger.com/profile/17451528915920692242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6372084817378249762.post-26863275762039353642009-11-03T10:25:00.000+07:002009-11-16T15:52:57.802+07:00<div style="text-align: justify;">''ဒီမွာေတာ့ ျမန္မာအာဏာပုိင္ေတြက ထုိင္းအစုိးရနဲ႕ညႇိႏႈိင္းၿပီး သုံးႏွစ္သက္တမ္းရွိတဲ့ ေနထုိင္အလုပ္လုပ္ခြင့္ဆုိ တဲ့ ယာယီပတ္စ္ပုိ႔ေတြ လုပ္ေပးမယ္လုိ႔ေျပာတယ္။ ဒီျမဝတီၿမိဳ႕ကုိ လာၿပီးလုပ္တဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြ ရွိတယ္။ ကားေတြနဲ႔ သြားႀကိဳၾကတယ္။ ေနာက္ ေမးျမန္းစစ္ေဆးၿပီး အကုန္လုံးကုိ တရားမဝင္ နယ္စပ္ျဖတ္ေက်ာ္တယ္ဆုိ ၿပီး ရဲဘက္စခန္းေတြကုိ ပုိ႔ပစ္လုိက္တယ္'' ဟု ျမဝတီေဒသခံတဦးျဖစ္တဲ့ မေအးက သူၾကဳံေတြ႔ခဲ့ရတာကုိ ေျပာျပခဲ့ ျခင္းပါ။<br /><br /><span id="fullpost">'က်ေနာ့္စိတ္ထင္ ဒီတခါေတာ့ ျမန္မာအာဏာပုိင္ေတြဘက္က အဆင္ေျပေအာင္လုပ္ေပးမယ္ ထင္ပါတယ္။ သူတုိ႔လည္း ေငြရမယ္။ ေနာက္ၿပီး ထုိင္းအစုိးရနဲ႔လည္း မ်က္ႏွာပန္းလွမယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီတစ္ခါေတာ့ သူတုိ႔ အေနနဲ႕ ေသခ်ာလုပ္ေပးလိမ့္မယ္လို႔ ထင္တယ္'' ဟု မဲေဆာက္မွာ လာေရာက္အေျခခ်ေနထုိင္ေနတဲ့ ဦးပီတာက ေျပာဆုိခဲ့ျခင္းပါ။ <br /><br />အခုတေလာ ထုိင္းႏုိင္ငံေရာက္ ျမန္မာေရ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြၾကားမွာနဲ႕ ဒီသုံးႏွစ္သက္တမ္းရွိတဲ့ ေနထုိင္ အလုပ္ခြင့္ ပတ္စ္စပုိ႕နဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ဒြိဟေတြျဖစ္ေနရပါတယ္။ တခ်ဳိ႕သြားလုပ္သူေတြလည္း က်န္ရစ္တဲ့ မိသား စုေတြဆီမွာ ပုိက္ဆံေတြ လုိက္ေတာင္းခံေနရတယ္ဆုိတဲ့အသံေတြ ၾကားေနရသလုိ၊ တခ်ဳိ႕လည္း ဘာသံမွမၾကား ရပါဘူး။ <br /><br />ျမန္မာႏုိင္ငံဘက္ျခမ္းမွာေတာ့ ဇူလုိင္ (၁၅) ရက္၊ ၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္ေန႔က စတင္လုိ႔ ယာယီႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ေတြ စတင္ထုတ္ေပးေနၿပီး၊ ကုန္က်စားရိတ္က ျမန္မာေငြ (၃ဝဝဝ) က်ပ္ပဲ ကုန္က်မယ္လုိ႔ဆုိထားၿပီး (၃) ႏွစ္သက္ တမ္းရွိတယ္လုိ႔လည္း သိထားရပါတယ္။ <br /><br />လိုအပ္တဲ့ အေထာက္အထားေတြကေတာ့ ထုိင္းေလဘာကဒ္ (ဒါမွမဟုတ္) လုပ္ထားဆဲျဖစ္ေၾကာင္း ေထာက္ခံ စာမူရင္းနဲ႕ မိတၲဴ (၄) စုံ၊ ျမန္မာႏုိင္ငံသားျဖစ္ေၾကာင္း သက္ေသအေထာက္အထားျဖစ္တဲ့ ႏုိင္ငံသား စိစစ္ေရး ကဒ္ (မွတ္ပုံတင္)၊ ဒါမွမဟုတ္ သန္းေခါင္စာရင္း မိတၲဴ (၄) စုံ လုိအပ္တယ္လုိ႔ ျမန္မာအာဏာပုိင္ေတြဘက္က ထုတ္ေဝတဲ့ လက္ကမ္းေၾကာ္ျငာေလးမွာ ေတြ႕ရပါတယ္။ တကယ္လုိ႔မ်ား အထက္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ အေထာက္ အထားေတြ မျပသႏုိင္ခဲ့ရင္လည္း ျမန္မာႏုိင္ငံသားျဖစ္ေၾကာင္း အတည္ျပဳႏုိင္ခဲ့လုိ႔ရွိရင္ ထုတ္ေပးဖုိ႔အစီအစဥ္ ရွိတယ္လုိ႔လည္း ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ <br /><br />ဖမ္းဆီးျခင္းမရွိ၊ တားဆီးစစ္ေဆးျခင္းမရွိ၊ အခြန္ေကာက္ခံျခင္းမရွိလုိ႕ အဲ့ဒီ လက္ကမ္းေၾကာ္ျငာေလးမွာ ေဖာ္ျပ ထားေပမယ့္ ထုိင္းဘက္ျခမ္းမွာရွိတဲ့ ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားအမ်ားစုကေတာ့ ယာယီလက္မွတ္ သြား ေရာက္ ထုတ္ယူဖုိ႔အတြက္ကုိေတာ့ တြန္႔ဆုတ္ေနၾကတုန္းပါပဲ။ <br />+ +</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6372084817378249762-2686327576203935364?l=eveningstar2009.blogspot.com' alt='' /></div>starhttp://www.blogger.com/profile/17451528915920692242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6372084817378249762.post-21181471539197332492009-11-03T10:23:00.000+07:002009-11-16T15:53:37.739+07:00<div style="text-align: justify;">ယခုလ (၁၁) ရက္နဲ႕ (၁၂) ရက္ ေန႔မ်ားက ထုိင္းႏုိင္ငံ၊ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ မွာျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ား စိစစ္မွတ္ပုံတင္ေရးနဲ႕ အလုပ္သမားအသစ္မ်ား တရားဝင္ေစလႊတ္ႏုိင္ေရးအတြက္ (၇) ႀကိမ္ေျမာက္ ထုိင္း-ျမန္မာ ႏွစ္ႏုိင္ငံေခါင္းေဆာင္မ်ား ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးပြဲတြင္ အစီအစဥ္သစ္တစ္ခုကုိ သေဘာတူညီခဲ့ၾကသည္။<br /><br /><span id="fullpost">အဲ့ဒီအစီအစဥ္သစ္ကေတာ့ ထုိင္းႏုိင္ငံဘက္ျခမ္းကုိ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြ တရားဝင္ေစလႊတ္ႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ အလုပ္ခန္႔အပ္မႈစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆုိျခင္း၊ ေဆးစစ္ျခင္းေတြကုိ ျမန္မာႏုိင္ငံဘက္ျခမ္းမွာ လုပ္ေဆာင္သြားမွာျဖစ္ပါ တယ္။<br /><br />ထုိင္းအလုပ္ရွင္မ်ားက ျမန္မာအလုပ္သမားအသစ္ေတြကုိ ေခၚယူလုိတယ္ဆုိရင္ လုပ္သားလုိအပ္ခ်က္စာကုိ ျမန္မာႏုိင္ငံဘက္ျခမ္းကုိ ပုိ႔ေပးရမွာျဖစ္ၿပီး အလုပ္သမားရပုိင္ခြင့္၊ ခံစားပုိင္ခြင့္နဲ႕ ႏွစ္ဖက္လုိက္နာရမယ့္ စည္း ကမ္းခ်က္ေတြပါ ပါဝင္ရမယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။<br /><br />အလုပ္ရွင္ကုိယ္စားလွယ္နဲ႕ အလုပ္သမားေတြက ျမန္မာႏုိင္ငံ နယ္စပ္ေတြမွာရွိတဲ့ ယာယီႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ ထုတ္ေပးေရး႐ုံးေတြမွာ စာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆုိရမွာျဖစ္ၿပီး အလုပ္ခန္႔အပ္ၿပီး တစ္လအတြင္းမွာပဲ အလုပ္သမားေတြကုိ ယာယီႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ေတြ ထုတ္ေပးမယ္လုိ႔လည္း ဆုိပါတယ္။<br /><br />လက္ရွိအေျခအေနက ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ အလုပ္သမားမွတ္ပုံတင္ထားတဲ့ ျမန္မာအလုပ္သမား (၁ဝ) သိန္းခန္႔ရွိၿပီး ျမန္မာႏုိင္ငံဘက္ျခမ္းမွာ ထုတ္ေပးေနတဲ့ (၂) ႏွစ္ သက္တမ္းရွိ ယာယီႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္မ်ားကုိ ဇူလုိင္လ အတြင္း ကေနစတင္ၿပီး နယ္စပ္ၿမိဳ႕ေတြျဖစ္တဲ့ ေကာ့ေသာင္း၊ ျမဝတီ၊ တာခ်ီလိတ္ စတဲ့ၿမိဳ႕ေတြမွာ စတင္ထုတ္ ေပးခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ား စိစစ္မွတ္ပုံတင္ေရးနဲ႕ တရားဝင္ အလုပ္သမားေစလႊတ္ႏုိင္ေရးဆုိင္ရာ ထုိင္း-ျမန္ မာ ႏွစ္ႏုိင္ငံေခါင္းေဆာင္မ်ား ေဆြးေႏြးပြဲကုိ တက္ေရာက္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာဒုတိယ ႏုိင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီး ဦးေမာင္ျမင့္က ေတာ့ အလုပ္သမားေတြအတြက္ အခြန္မေကာက္ဘူးဆိုတာ က်ေနာ္ေရာက္တဲ့ေနရာတုိင္းမွာ အာမခံထားၿပီး သားျဖစ္ပါတယ္လုိ႔ သတင္းေထာက္ေတြကုိ ေျပာခဲ့ပါတယ္။<br /><br />သုိ႔ေသာ္လည္း ျမန္မာအစုိးရဘက္က အလုပ္သမားေတြကုိ အကာအကြယ္ ေပးမယ္လုိ႔ေျပာဆုိၿပီး ေျပာတာနဲ႕ တကယ့္လက္ေတြ႕က ကြားျခားေနပါတယ္။ တကယ္တမ္း လက္မွတ္သြားလုပ္ရင္ ျမန္မာႏုိင္ငံဘက္ျခမ္းမွာ ကုန္က်ေငြက (၃ဝဝဝ) က်ပ္ျဖစ္ၿပီး၊ ထုိင္းဘတ္ (၂ဝဝဝ) ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၾကားေနရတဲ့ သတင္းေတြက ေတာ့ ဘတ္ (၆ဝဝဝ) ကေန (၁ဝဝဝဝ) ထိျဖစ္ေနတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ အခုေတာ့ ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္း အလုပ္ သမားေတြမွာ ႏွစ္ဖက္အစုိးရကုိ ေပးေနရပါၿပီ။ ျမန္မာအစုိးရအေနျဖင့္ ႏုိင္ငံတြင္းကေန ျပင္ပကုိ ထြက္အလုပ္ လုပ္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံသားေတြကုိ ဝင္ေငြရွာေပးေနသူေတြအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳ မွန္မွန္ကန္ကန္လုပ္ေပးဖုိ႔ လုိေနၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း ထုိင္းအေျခစုိက္ အလုပ္သမားေရးရာတာဝန္ခံတဦးက ေျပာဆုိခဲ့ပါတယ္။ + +</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6372084817378249762-2118147153919733249?l=eveningstar2009.blogspot.com' alt='' /></div>starhttp://www.blogger.com/profile/17451528915920692242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6372084817378249762.post-66189429152280254852009-11-03T10:16:00.000+07:002009-11-03T11:17:51.959+07:00<div style="text-align: justify;">ထုိင္းႏုိင္ငံ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ကုိ ျမဝတီၿမိဳ႕မွ တဆင့္ေရာက္လာၾကတဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္းျမန္မာအလုပ္သမား အမ်ားစုဟာ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕မွာ အလုပ္အကုိင္ရွားပါးလာမႈနဲ႕ လုပ္ခ လစာနည္းပါးမႈတုိ႔ေၾကာင့္ အျခားေသာ ဝင္ေငြေကာင္းရာ အရပ္ေဒသေတြကုိ ေျပာင္းေရႊ႕ဖုိ႔ လုပ္လာရပါတယ္။ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕နဲ႕ အတန္ငယ္လွမ္းတဲ့ ဟုိဖုိင္ေက်းရြာအပုိင္ မွာရွိတဲ့ စက္႐ုံတစ္႐ုံမွာ စက္ျပင္အလုပ္သမားအျဖစ္ လုပ္ကုိင္ေနတဲ့ ကုိေအာင္လင္းထုိက္လည္း ဒီမွာ ဝင္ေငြ နည္းတာေၾကာင့္ မဟာခ်ဳိင္ဘက္ကုိ တက္ဖုိ႔ႀကိဳးစားရင္း ထုိင္းလူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရးရဲ႕ ဖမ္းဆီးမႈကုိခံခဲ့ရလုိ႕ ျမဝတီ ဘက္ ျပန္ပုိ႔လုိက္တာကုိ ခံခဲ့ရပါတယ္။ ကုိေအာင္လင္းထုိက္က ျမဝတီဘက္ကမ္းကုိ ျပန္ပါသြားရင္း ဟုိဘက္ရွိ အာဏာပုိင္တုိ႔က ကုိယ့္ျပည္သူ ျပည္သားေတြကုိ ကြၽဲႏြားေရာင္းသလုိ ေစ်းကြက္တင္ေနေၾကာင္းကုိ<br /><br /><span id="fullpost">'က်ေနာ္တုိ႔ မဟာခ်ဳိင္မေရာက္ခင္ ဝမ္ေဂ်ာင္းၿမိဳ႕မွာပဲ ေတာခ်ေတာရဲ႕ဖမ္းဆီးျခင္းကုိ ခံခဲ့ရပါတယ္။ ကယ္ရီက ေတာ့ ထြက္ေျပးသြားပါတယ္။ အဲ့ကေနၿပီးေတာ့မွ မဲေဆာက္ ေတာေမာ႐ုံးကုိ ပုိ႔လုိက္တယ္။ မဲေဆာက္ ေတာ ေမာ႐ုံးကေနတဆင့္ ျမဝတီ သုညဂိတ္ကုိ ပုိ႔လုိက္တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ အဲ့ဒီကလူေတြက အဆက္အသြယ္ရွိလား ေမးတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔လည္း ပြဲစားနဲ႔ ခ်ိတ္ရတယ္။ တကယ္လုိ႔ အဲ့လုိပြဲစားေတြ ဘာေတြ မရွိဘူးဆုိရင္ အထုိးခံရ တယ္။ အကန္ခံရပါတယ္။ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္း ဆုိ (၄) ရက္နဲ႕ တစ္မနက္ေလာက္ ထမင္းမေကြၽးဘူး။ ေနာက္ပုိင္း ေတာ့ ေသမွာေၾကာက္လုိ႔လားမသိဘူး။ ျပန္ေကြၽးတယ္။ ဟုိမွာ က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာေငြ ၁ဝဝဝ ေပးၿပီး ကုိယ့္ဘာ သာကုိယ္ ထမင္းဝယ္စားရတယ္။ ထမင္းကလည္း ညံ့တယ္။ ဟင္းကလည္း ကန္းစြန္းရြက္ နဲ႕ဗူးသီးေရာထားတဲ့ ခ်ဥ္ရည္ဟင္းပါ။ ေနာက္ဆုံး အဲ့ဒီမွာေနလုိ႔ ပြဲစားလည္းမရွိဘူး။ အဆက္အသြယ္လည္း မရွိဘူးဆုိရင္ေတာ့ စစ္ တပ္က ျမန္မာေငြ ၁၅ဝဝဝ နဲ႕လာဝယ္ရင္ အေရာင္းခံရတယ္။ ေနာက္ ျပည္သူ႔စစ္ ဆုိတာလည္း လာဝယ္တယ္။ ေနာက္ဆုံး စစ္တပ္ေရာ၊ ျပည္သူ႔စစ္ေရာ မဝယ္တဲ့သူေတြကုိ အဲ့မွာရွိတဲ့ ပြဲစားေတြ က ဘန္ေကာက္တုိ႔ ဘာတုိ႔နဲ႕ ဆက္သြယ္ၿပီး ဘတ္တစ္ေသာင္း၊ ႏွစ္ေသာင္းနဲ႕ ျပန္ေရာင္းစားၾကတယ္။ ဒါကေတာ့ ေနာက္ဆုံးအဆင့္ပါ။ က်ေနာ္ေတာင္ ပြဲစားကုိ မေစာင့္ႏုိင္ေတာ့လုိ႔ အကုိေတြဆီဆက္သြယ္ၿပီး ခုလုိ ျပန္ထြက္လာႏုိင္တာ'<br /><br />ကုိေအာင္လင္းထုိက္က သူ ေတြ႕ႀကဳံခံစားရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးကုိ ေျပာျပခဲ့တာပါ။ ျမန္မာႏုိင္ငံသား အမ်ားစု ဟာ ကုိယ့္ႏုိင္ငံ ကုိယ့္ေရေျမမွာ လုပ္ကုိင္စားေသာက္ဖုိ႔ အခက္အခဲေတြ အမ်ားၾကီးေၾကာင့္ သူမ်ားႏုိင္ငံမွာ ပင္ပန္းဆင္းရဲစြာျဖင့္ လာေရာက္ရွာေဖြလုပ္ကုိင္စားေသာက္ေနရပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ ကံအေၾကာင္းမလွလုိ႕ အဖမ္းခံရၿပီး ျမန္မာျပည္ ျပန္ပုိ႔ခံရ၊ မေရြးႏုိင္ရင္ ေရာင္းစားခံရ၊ ကုိေအာင္လင္းထုိက္ ေျပာသလုိဆုိရင္ျဖင့္ က်ေနာ္တုိ႔ ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြဆုိတာ ကုိယ့္ႏုိင္ငံတြင္းမွာ ေရာင္းကုန္ေတြ ျဖစ္ေနရပါၿပီ။ + +</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6372084817378249762-6618942915228025485?l=eveningstar2009.blogspot.com' alt='' /></div>starhttp://www.blogger.com/profile/17451528915920692242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6372084817378249762.post-11122982930008511992009-10-29T14:29:00.000+07:002009-10-29T15:14:50.549+07:00<div style="text-align: center; color: rgb(255, 0, 0);">ေဆာင္ပုဒ္<br /></div><br />ပထမ အလုပ္သမား ။ ။ `ခင္မ်ားသူေဌး ရဲ႕ အသုဘကို သြားဦးမလား´<br /><br />ဒုတိယ အလုပ္သမား ။ ။ `မသြားဘူးဗ်ာ…ကေန႔ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ လုပ္လိုက္ဦးမယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္ေဆာင္ပုဒ္က အလုပ္ပထမ၊ ေပ်ာ္စရာက ဒုတိယေလ´<br /><br />--------<br /><div style="text-align: center; color: rgb(255, 0, 0);">ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ<br /></div><br />ေမာင္ျဖဴစင္က သူ႔ဖခင္အား အကူအညီေတာင္းလုိက္သည္။ ေဖေဖ သားဒီေန႔ အိမ္စာ ရလာတယ္.. ႏိုင္ငံေရး အေၾကာင္း ေရးရမယ္တဲ့<br />အဲဒါ ေဖေဖသိရင္ နဲနဲေလာက္ ရွင္းျပ ေပးပါလား။<br /><br />ဖခင္က။ ။ေအး သားသားသေဘာက္ေပါက္ေအာင္ အတုိခ်ဳပ္ ရွင္းျပမယ္၊ ေဖေဖက ပုိက္ဆံ ရွာၿပီး အိမ္ယူလာတယ္၊ ေဖေဖ့ကုိ အရင္းရွင္လုိ႔ ေခၚႏုိင္တယ္။ သားေမေမက ဒီပုိက္ဆံေတြကုိ စနစ္တက် စီမီ ခန္႔ခြဲၿပီး သုံးစြဲတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သားေမေမကုိ အစုိးရလုိ႔ ေခၚႏုိင္တယ္။ ေဖေဖတုိ႔က သားကုိ ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္တယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္သားကုိ ျပည္သူလုိ႔ ေခၚရမယ္၊ သားရဲ့ ညီေလးကုိ ၾကေတာ့ အနာဂတ္လုိ႔ ေခၚရမယ္၊ ရွင္းရဲ့လားသား ဒါဟာ ႏုိင္ငံေရးပဲ.....<br /><br />အဲဒီလုိနဲ႔ ညလယ္သန္းေခါင္းယံအခ်ိန္တြင္ ေမာင္ျဖဴစင္ေလးသည္ ကေလးငုိသံ ၾကားသျဖင့္ သြားၾကည့္ရာ သူ၏ညီေလးမွာ အႏွီးထဲတြင္ အညစ္အေၾကးမ်ား (ခ်ီး) ေပက်ံ ေနသည္ကုိ ေတြ႔ရသည္။ အဲဒါနဲ႔ သူဟာ သူ႔အေဖ နဲ႔ အေမ အိမ္ခန္းသုိ႔ တခါးဖြင့္ ၀င္ၾကည့္ရာ မိခင္ တစ္ေယာက္တည္း အိပ္ေမာက် ေနသည္ကုိ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။ ဒါနဲ႔ ေမာင္ျဖဴစင္ေလးဟာ မိခင္ကုိ လႈပ္ႏုိးေသာ္လည္း မႏုိးသျဖင့္ အိမ္ေဖာ္မေလးရဲ့ အခန္းကုိ ၀င္ၾကည့္ရာ အိမ္ေဖာ္ႏွင့္အတူ ဖက္လ်က္ အိပ္ေနေသာ ဖခင္ကုိ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ေမာင္ျဖဴစင္ ေလးဟာ ေဒါသထြက္ၿပီး အိပ္ခန္းသုိ႔ ျပန္သြားေလသည္။<br /><br />ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္ေက်ာင္းသုိ႔ေရာက္သည့္အခါမွာ ….<br />ေမာင္ျဖဴစင္ ။ ။ဆရာမ က်ေနာ္ ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္း နားလည္ၿပီလုိ႔ ထင္ပါတယ္။<br /><br />ဆရာမ ။ ။ေမာင္ျဖဴစင္ရယ္ ၊ ေတာ္လုိက္တဲ့ ကေလးေလးကြယ္၊ တစ္တန္းလုံး သိေအာင္ရွင္းျပ ပါကြယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ေမာင္ျဖဴစင္ေလးဟာ ႏုိင္ငံေရး အေၾကာင္းကုိ ဆရာမႏွင့္ သူ႔အခန္းေဖာ္ သူငယ္ခ်င္း စာသင္သားေတြ ကုိ ေျပာျပလုိက္တာက…။<br /><br />ေမာင္ျဖဴစင္။ ။ အလုပ္သမားလူတန္းစားဟာ အရင္းရွင္နဲ႔ ေဖာက္ျပန္ေနတယ္၊ အစုိးရ ကေတာ့ အိပ္ေန တာပဲ၊ ျပည္သူကုိ လုံး၀ ပစ္ထားတယ္၊ အနာဂါတ္ဟာလဲ ညစ္ပတ္ နံေစာ္ေနတာပဲ “<br /><br />--------------<br /><div style="text-align: center; color: rgb(255, 0, 0);"><br />ရယ္စရာႀကီး<br /><br /></div>တစ္ေန႔တြင္ ဗမာအာဏာရွင္ဂ်ဳိဂုပ္မူးၾကီးပန္းေသ ၊ သမၼတဘုရွ္နွင့္ သမၼတဟူက်င္ေတာင္ တုိ႔ ခရီးသြားၾကရာ လမ္းမွာ ေခါင္းသုံးလုံး ပါေသာ နဂါးၾကီး တစ္ေကာင္ႏွင့္ တန္းတုိးေလသည္။<br /><br />အဲေတာ့ နဂါးၾကီးက မင္းတုိ႔ ငါေခါင္းသုံးလုံး စလုံး ရယ္ႏုိင္ေအာင္ ဟာသေျပာႏုိင္ရင္ မင္းတုိ႔ကုိ မစားဘူး၊ မဟုတ္ရင္ စားမယ္လုိ႔ ေျပာေတာ့ အားလုံး ေၾကာက္ဒူး တုန္လ်က္ ရွိေနသည္။<br /><br />နဂါးၾကီးက – ကဲမင္းတုိ႔ေတြ အျပင္က အိမ္ကုိ ျပန္ေရာက္ေတာ့ မင္းတုိ႔ မိန္းမေတြ လင္ငယ္နဲ႔ အိပ္ယာေပၚမွာ ေတြ႔ရင္ ဘယ္လုိ လုပ္မလဲ<br /><br />ပထမဦဆုံးသမၼတဘုရွ္က — ကၽြန္ေတာ္က လူၾကီးလူေကာင္း ဆုိေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ငါနည္းနည္း ပင္ပန္းလာတယ္ မင္းဟုိဘက္ နည္းနည္းတုိးေပး လုိ႔ ေျပာျပီး ၀င္အိပ္မယ္လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။ နဂါး ေခါင္းတစ္လုံးဘဲ ရယ္ေလသည္။<br /><br />ဒုတိယသမၼတဟူက်င္ေတာင္က– ကၽြန္ေတာ္ကလည္း လူၾကီးလူေကာင္း ဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အေျမွာင္မယားကုိ ေခၚလာျပီး သူတုိ႔ ေဘးမွာအိပ္မယ္ လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။ နဂါးေခါင္းႏွစ္လုံးဘဲ ရယ္ေလသည္။<br /><br />ေနာက္ဆုံးဗမာအာဏာရွင္ဂ်ဳိကကုပ္မူးၾကီး ပန္းေသ အလွည့္မွာေတာ့ သူက — ကၽြန္ေတာ္က လူၾကီးလူေကာင္းဆုိေတာ့ဗ်ာ..အ ..အ..<br />စကားေတာင္ မဆုံးေသးဘူး နဂါးေခါင္း သုံးလုံးစလုံး ရယ္ၾကေလသည္………<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6372084817378249762-1112298293000851199?l=eveningstar2009.blogspot.com' alt='' /></div>starhttp://www.blogger.com/profile/17451528915920692242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6372084817378249762.post-20814132274303352942009-10-08T12:43:00.002+07:002009-12-08T12:47:15.117+07:00<div style="text-align: center;">ေရွးေရွးတုန္းကေတာ့<br />နယ္ခ်ဲ ့ေတြက ကၽြန္ျပဳဖို ့ကၽြန္ေတာ္တို ့ဆီကိုလာတယ္။<br />ဒီဘက္ေခတ္မွာေတာ့<br />ကၽြန္ခံဖို ့ကၽြန္ေတာ္တို ့ကိုယ္တိုင္ ခရီးထြက္ရတယ္။<br />လူျဖစ္ေပမယ့္ ေရြးခ်ယ္ခြင့္က မရွိခဲ့ဘူး အေမရယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္ အျဖစ္က<br />အိပ္မက္ထဲက ကမၻာကို<br />ကၽြန္ရြာမွာမွ သြားရွာမိတဲ့ အျဖစ္။<br /><br />ေသရင္ ေျမၾကီးဆိုတာကေတာ့ မွန္ပါတယ္။<br />ရွင္ရင္ေတာ့ မစို ့မပို ့ေငြေလးက ကၽြန္ေတာ္တို ့အတြက္ေရႊထီးေပါ့။<br /><br />တရြာေျပာင္းေပမယ့္ သူေကာင္းေတာ့ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။<br />ကၽြန္ပဲျဖစ္ခဲ့တယ္။<br />ေၾကာက္ရင္လြဲ ရဲရင္မင္းျဖစ္သတဲ့။<br />ကၽြန္ေတာ္… အေမနဲ ့ညီမေလးေတြအတြက္ ရဲခဲ့ပါတယ္။<br />ကၽြန္ပဲ ျဖစ္ေနေသးတယ္ အေမ။<br />ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့ ရဲရင့္မွဳေတြကပဲ ေနရာလြဲခဲ့လို ့လား။<br /><br />ကိုယ့္အခြင့္အေရးကို သိဖို ့ေနေနသာသာ<br />တစ္ခ်ိဳ ့သူငယ္ခ်င္းေတြဆို ကိုယ့္ အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိမွန္းေတာင္ မသိရွာဘူး။<br />တခ်ိဳ ့ကေလးေတြဆို ျမန္မာ နာမည္ေတာင္ မရွိရွာဘူး။<br />ေဘာ(့စ္) ဆိုသူေတြ ေပးတဲ့နာမည္ေတြ ပဲ ရွိၾကတယ္။<br /><br />အေမေျပာေတာ့ အလုပ္လုပ္ရင္ ၾကီးပါြးမယ္ဆို။<br />အလုပ္လုပ္ေလ ပိုခို္င္းေလေလပဲ အေမ။<br />ကၽြန္ျဖစ္ေလေလပဲ အေမရဲ ့။<br />လူအခ်င္းခ်င္းဆိုတဲ့ အသိ<br />သူတို ့မွာ မရွိဘူး အေမ။<br />ေသြးစုပ္ဖုိ ့ပဲ သူတို ့သိတယ္။<br /><br />အေမရယ္<br />ကၽြန္ေတာ္လည္း အစကေတာ့<br />ခ်စ္သူရဲ ့မ်က္ႏွာသုတ္ပုဝါေလာက္ ျဖစ္ဖို ့မွန္းျပီးထြက္ခဲ့တာေပါ့။<br />အခု ျဖစ္လာတာက အားလံုးရဲ ့ေျခသုတ္ပုဆိုး<br />မရွိေသးတဲ့ အစြယ္ေတာင္ က်ိဳးခဲ့ျပီ္။<br /><br />ခုေတာ့<br />ကၽြန္ေတာ့္ အသည္းႏွလံုးကလည္း<br />ကၽြန္အခ်င္းခ်င္ေတာင္<br />ျပန္မစုပ္ခ်င္တဲ့ သရက္ေစ့ တစ္ေစ့ေပါ့။<br /><br />ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကၽြန္လို ့သံုးလို ့<br />မငိုလိုက္ပါနဲ ့အေမရယ္။<br />သူတို ့ေဒါသေလးတစ္ခ်က္ထြက္ရံုနဲ ့<br />ရာဘာခင္းထဲ ရက္ရက္စက္စက္ အသတ္ခံရႏုိင္တာဆိုေတာ့<br />ကၽြန္ေတာ္တို ့အသက္တစ္ေခ်ာင္းက<br />ရာဘာပင္ တစ္ပင္ေလာက္ေတာင္တန္ဖိုးမရွိဘူးအေမ။<br />သူတို ့အခ်စ္ေတာ္ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ေလာက္ေတာင္ တန္ဖိုး မရွိဘူး။<br />ဒါကို ကိုယ့္ကိုယ္ကို သခင္လို ့<br />မ်က္လံုးစံုမိွတ္ျပီး ေၾကြးေက်ာ္ေနရမွာလား။<br />အနာရွိတာကို လက္ခံမွ ေဆးထည့္လုိ ့ရမွာေပါ့ အေမ။<br /><br />လူေတြ ေျပာေတာ့<br />ျမန္မာ အခ်င္းခ်င္း ရိုင္းပင္းတယ္ဆို။<br />ေကာင္းတဲ့သူေတြ လည္း အမ်ားၾကီး ရွိပါတယ္။<br />တခ်ိဳ ့ကေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ကိုဆိုးတယ္။<br />ကၽြန္ေတာ္တို ့ေရႊလို ့့ျခံဳငံုေခၚေနတဲ့အထဲက တစ္ခ်ိဳ ့ကပဲ<br />အခ်င္းခ်င္း ေရာင္းစားေနၾကတာ အေမ။<br />တိုင္းျပည္မီးေလာင္လို ့<br />အခ်င္းခ်င္းခ်နင္းရက္တာလား။<br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို ့လူစိတ္မရွိတာ ကေတာ့<br />ေသခ်ာပါတယ္။<br />ေရႊဆိုတဲ့ စကားလံုးက<br />အကုန္လံုးနဲ ့ေတာ့မတန္ဘူး အေမ။<br />သူတို ့ကို ေရႊစာရင္းထဲက ကၽြန္ေတာ္ထုတ္တယ္။<br /><br />ဟိုတေလာက စာအုပ္ထဲမွာ ဖတ္လိုက္ရတယ္အေမ။<br />လင္ကြန္းဆိုတဲ့ သူက ကၽြန္စနစ္ ပေပ်ာက္ေအာင္လုပ္ေပးခဲ့သတဲ့။<br />ဘယ္မွာ ဟုတ္လို ့လဲ အေမရယ္။<br />သားတို ့ကိုလာၾကည့္စမ္းပါ။<br />သူလုပ္ႏိုင္ခဲ့တာ သူ ့ႏိုင္ငံကြက္ကြက္ေလးပဲ<br />သူ ့ကိုေလးစားေပမယ့္<br />ကၽြန္ေတာ္တို ့အတြက္ေတာ့ သူက<br />သမိုင္းတင္ေလာက္ေအာင္ မစြမ္းေသးပါဘူးအေမရယ္။<br /><br />လူ ့အျဖစ္က ရခဲတယ္ဆို။<br />ရခဲ တာပဲ ေကာင္းပါတယ္ အေမ။<br />ကၽြန္ေတာ္ လူမျဖစ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။<br />ကၽြန္္္္္္ေတာ္ ငွက္ေတြကို ေငးၾကည့္မိတယ္ အေမ။<br />ငွက္အခ်င္းခ်င္း အမ်ိဳးအႏြယ္မတူလို ့ရက္စက္ၾကတာမရွိဘူးအေမ။<br />ငွက္ေတြမွာ ျပည္တြင္းစစ္မရွိဘူး။<br />ငွက္ေတြမွာ ဘာသာေရး အဓိကရုဏ္းေတြ မရွိဘူး။<br />ငွက္ေတြမွာ ကိုယ့္အသိုက္အျမံဳကို ဗိုလ္က်ျပီး အတင္းေရႊ ့ခုိင္းတာမ်ိဳး မရွိဘူး။<br />ငွက္ေတြ ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်ျပီး ေလွာင္အိမ္ထဲမွာ ေနရရင္ေတာင္<br />သူတို ့သခင္က သူတို ့ကို အခ်စ္နဲ ့ေလွာင္ထားတာ။<br />ကၽြန္ေတာ္တို ့ကေတာ့ အမုန္းနဲ ့ေလွာင္ထားျခင္းခံရတယ္။<br />ေမတၱာ အရမ္းငတ္တယ္ အေမရယ္။<br /><br />ကမၻာ ့ေခါင္းေဆာင္ေတြကလည္း<br />ကၽြန္ေတာ္တို ့ငိုသံေတြ ဘယ္ေလာက္က်ယ္က်ယ္<br />အမ်ိဳးသား အက်ိဳးစီးပါြးဆိုတဲ့ စကားလံုးေအာက္မွာ<br />နားမၾကားၾကဘူး ထင္ပါရဲ ့။<br /><br />လူ ့အခြင့္အေရးဆိုတဲ့ ပန္းဟာ<br />ဖိႏွိပ္သူေတြရဲ ့ႏွဳတ္ခမ္းမွာ မပြင့္ဘူး အေမ။<br />ကၽြန္စနစ္ဟာ<br />စာရြက္ေပၚမွာေတာင္မွ<br />မပေပ်ာက္ေသးပါဘူး အေမရယ္။</div><br /><br /><br /><br /><a href="http://kaungkinko.myanmarbloggers.org/2008/01/blog-post_22.html"><div style="text-align: right; color: rgb(255, 0, 0);">ေကာင္းကင္ကို</div></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6372084817378249762-2081413227430335294?l=eveningstar2009.blogspot.com' alt='' /></div>starhttp://www.blogger.com/profile/17451528915920692242noreply@blogger.com0